Εγω ειμι η οδος

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2019

Διδαχές οσίου Παναή του εκ Λύσης ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ – ΜΙΣΟΣ

α. Άμα μας κακοφαίνεται όταν μας κακολογούν, είναι δείγμα υπερηφάνειας. Είχε αγίους που ιδρώναν όταν τους επαινούσαν από τη στενοχώρια τους.

β. «Ο Κύριος υπερήφανους αντιτάσσεται...». Βέβαια, θα υπάρχουν περιπτώσεις που θα ταρασσόμαστε, θα φοβούμαστε, θα θυμώνουμε. Μίσος να μην κρατάμε, γιατί δεν κόβεται, ακόμα κι όταν γεράσουμε. Μπορεί να μην κλέβουμε, να μην κάμνουμε ατιμίες, αλλά όταν έχουμε την έχθρα, δεν την αποβάλλουμε, ακόμα και όταν ψυχομαχούμε. Και σ’ αυτή την επιθανάτια κλίνη, αν έχουμε δυνάμεις να μιλήσουμε, θα πούμε για αυτόν που τον μισούμε, «να μην έλθει καρτζί (απέναντι) μου...». Κι αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε, θα νεύκουμε (θα κάνουμε νεύμα) «πίσω πίσω...». Πως γίνεται άραγε το μίσος; Κάθε κακό ξεκινά που μιτσί (από μικρό). Πρώτα ο διάβολος σε ψυχραίνει, ύστερα γίνεται έχθρα, ύστερα μίσος.

γ. Ε, κι αν θυμώνεσαι, είναι ανθρώπινο τούτο. Πάντως πρόσεχε. Τούτο έχει «ψιλή», αν το κάμνεις υπερβολικά.

δ. Η υπερηφάνεια πολεμείται με το να προσεύχεται το πλάσμα και να ταπεινώνει τον εαυτό του, να τον κάμει χώμα, μηδέν. Τίποτα δεν είμαστε. Ο Χριστός είναι το παν, είναι το ένα, μπροστά από τα μηδενικά. Μετά το ένα ότι προσθέσουμε έχει αξία. Εάν λείπει το ένα, μηδέν συν μηδέν θα έχει σαν αποτέλεσμα πάλι το μηδέν.

Από το βιβλίο ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ, έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίας Τριάδος, Λυθροδόντας - Κύπρος. τηλ. 00357-99607871

Διδαχές οσίου Παναή του εκ Λύσης ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ – ΕΚΚΟΠΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ (Β΄)

ι. Αν τα πλάσματα με θεωρούν τον χειρότερο του κόσμου, καλό μου κάμνουν.

ια. Εμείς να φροντίζουμε ν’ αποκτήσουμε απ’ όλες τις αρετές όσο μπορούμε. Στην αρετή, που φέραμε μαζί μας κληρονομικά, προχωρούμε πολλά. Σε αρετή που δεν έχουμε κλίση, αν βάλει ο Θεός τη χάρη Του, θα προχωρήσουμε. Διαφορετικά, λίγο απ’ όλα. Το σημαντικότερο είναι η ταπείνωση. Σ’ ένα να μείνεις πίσω, τα έχασες όλα. Το ένα αυτό είναι η ταπείνωση.

ιβ. Άμα λένε κακά για σένα, να λες: «Συμφωνώ μαζί σου ̇ κι εγώ νομίζω πως δεν κάμνω τίποτε». Και γίνεται ο λόγος του άλλου σαν χώμα, που άμα το σκάψεις θα’ βρεις θησαυρό. Φτάνει να μην το πάρεις μόνο σαν χώμα, αλλά σαν ευεργεσία.

ιγ. Ταπείνωση είναι να νεκρώσουμε το θέλημα μας. Να θέλουμε ότι θέλει ο Θεός. Να γίνουμε γεφύρι να περνούν όλοι από πάνω μας. Ας μου κάμει ο άλλος τον έξυπνο κι ας με ξεγελά στα υλικά. Ο Θεός να τον συγχωρέσει. Και μη νομίζουμε πως έτσι κακομαθαίνουμε τους άλλους.

ιδ. Αν σε πουν κλέφτη, να πεις: «Ευχαριστώ. Έχεις κι άλλα να μου πεις» ; Τι χαρά να σε κατηγορούν, χωρίς να φταις. «Ακόμα, είμαι χειρότερος απ’ ότι φαντάζεσαι», να του πεις. Και μέσα σου να μη λυπάσαι, αφού δεν θέλεις ν΄ αρέσεις του κόσμου.

ιε. Το να ταπεινολογούμε είναι εύκολο. «Εγώ είμαι ο πιο αμαρτωλός». Πρέπει όμως να ταπεινοφρονούμε. Εάν μας κακολογούν και το ευχαριστιόμαστε, αυτή είναι ταπείνωση. «Ακόμα έχω και κάτι χειρότερα, κρυφά, που δεν τα ξέρεις», να λες. Σε κατηγορούν ψέματα; Να λες: «Δόξα σοι ο Θεός! Να με φυλάξεις μέχρι τέλους, Θεέ μου». Εάν είναι αλήθεια η κατηγορία, να το παραδεχτούμε. Εάν δεν είναι αλήθεια, τότε θα πρέπει να φυλαχτούμε, γιατί είναι ενδεχόμενο σ’ αυτό που μας κατηγορούν να πέσουμε.

ιστ. Έγραφε κάπου: «Είδα άνθρωπο να νηστεύει, άλλο να προσεύχεται, άλλο να μην κάμνει ποτέ το θέλημα του». Ο τελευταίος είναι ανώτερος. Όλ΄ αυτά τα βλέπει ο Θεός.

ιζ. Κάποτε, όταν ένας ηγούμενος μιλούσε στον υποτακτικό του, εκοιμήθει. Ο υποτακτικός χωρίς ευλογία δεν έφευγε. Περιμένει, περιμένει, τίποτε... έμεινε. «Άραγε να φύγω»; σκέφτηκε, αλλά πάλι έμεινε. Τούτο έγινε ως εφτά φορές, οπότε κτύπησε το σήμαντρο. Πήγε χωρίς να ξαπλώσει. Την επόμενη νύχτα, βλέπει ο ηγούμενος εφτά στεφάνια να έρχονται για τον υποτακτικό του. «Τι έκαμες ψες;», τον ρωτά. «Εφτά φορές αποφάσισα να φύγω και δεν υπέκυψα στον λογισμό μου, περιμένοντας σε να ξυπνήσεις».

Διδαχές οσίου Παναή του εκ Λύσης ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ – ΕΚΚΟΠΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ (Α΄)

α. Να λέμε τη γνώμη μας, μα να μην έχουμε απαίτηση να ακουστεί, έστω κι αν ξέρουμε ότι έχουμε δίκαιο. Τότε έχουμε μισθό.

β. Ο διάβολος δεν έχει ταπείνωση. Η ταπείνωση είναι η μάνα των αρετών. Όλα τ’ άλλα τα κάνουν και τα δαιμόνια, αλλά δεν ταπεινώνονται. Γι’ αυτό δεν έχουν δύναμη. Αν είμαστε οι χριστιανοί όπως πρέπει, οι σατανάδες θα μας έτρεμαν. Και τώρα, τους τρέμουμε εμείς, τους πάμφτωχους, τους ξεπεσμένους... Ενώ ο Θεός μας είναι ο πάμπλουτος, ο ισχυρός.

γ. Βέβαια είναι δύσκολο να ταπεινωθούμε, αλλά με την άσκηση κατορθώνεται. Άραγε εκείνοι που περπατούν πάνω στα σχοινιά, το κατάφεραν από τη μια μέρα στην άλλη;

δ. Κάποιος υβρίζει έναν κι εκείνος του απαντά: «Ευχαριστώ, ταιριάζουν μου τούτα. Έχετε κι άλλα να μου πείτε»; Μα τούτον τίποτε δεν τον έπιασεν η ύβρις. Η τέλεια υπομονή είναι για όλα. Να μη χαρίζουμε του εαυτού μας. Ο Χριστός επεριπαίκτηκε απ’ όλους. Ενώ εμείς λέμε: «Δεν μας ταιριάζει να μας περιπαίζουν». Τούτο δείχνει πως έχουμε «ψιλούαν (υπερηφάνεια. Την ονομάζει έτσι επειδή είναι λεπτόν πράγμα και δεν διακρίνεται εύκολα)». Και μετά λέμε πως είμαστε ταπεινοί!

ε. Οι «πτωχοί τω πνεύματι» είναι οι ταπεινοί.

στ. Ο Χριστός ήταν ο «πράος και ταπεινός τη καρδία». Πρώτα είναι η αγάπη, η ταπείνωση. «Τοις ταπεινοίς δίδωσι χάριν». Το πλάσμα πρέπει να’ χει φρόνημα, και να λογίζεται πράγματι έτσι τον εαυτό του, ως χώμα. Κι έτσι είναι. Από το χώμα και από την ανυπαρξία ήλθαμε στην ύπαρξη.

ζ. Ο Ησαίας είδε τον Θεό και είπε: «Ω τάλας εγώ. Είδα τον Θεό»! Ο Δαυίδ έλεγε: «Εγώ ειμί γη και σποδός». «Κτηνώδης εγενόμην παρά σοι».

η. Ο πραγματικά ταπεινός μένει στη θέση του για ότι και να τον επαινέσουν κι ότι χαρίσματα και να’ χει. Δεν ταπεινολογεί, αλλά ταπεινοφρονεί. Ενώ ο υπερήφανος, όταν τον ταπεινώσουν λέει: «Δεν ήξεραν την αξία μου». Αν μας κατηγορούν για κάτι που δεν εκάμαμε, να χαιρόμαστε και να λέμε «δοξάζω σε Θεέ μου, ενώ έτσι δουλειές δεν εκάμαμε, μας κατηγορούν οι συνάνθρωποι μας».

θ. Έχει που κάμνουν τον άρχοντα, ενώ δεν είναι.

Διδαχές οσίου Παναή του εκ Λύσης ΠΡΟΣΕΥΧΗ – ΑΓΡΥΠΝΙΑ (Β΄)

ε. Η αγρυπνία και η ταπείνωση φανερώνουν τα ουράνια φώτα.

στ. Η πολλή αγρυπνία, χωρίς διάκριση, βλάφτει. «Εις ανάπαυσιν σώματος και ψυχής». Ενόσω έχομε σώμα, έχουμε ανάγκη και ανάπαυσης. Η αγρυπνία είναι περισσότερο κουραστική από ότι η νηστεία. Να κανονίσεις να βάλεις ένα μέτρο. Προτιμότερο να πέφτεις γρήγορα και να σηκώνεσαι γρήγορα. Κι η προσευχή είναι καθαρότερη το πρωί και οι δουλειές γίνονται γρηγορότερα. Όμως όταν ζούμε απρογραμμάτιστα στην πνευματική μας ζωή και οι δουλειές δεν γίνονται και σε βρίσκουν πράγματι οι αϋπνίες. Ε, δεν έζησε κανένας και να μη ζημιώσει από τούτες τις αδιακρισίες και υπερβολές. Και οι άγιοι αγρυπνούσαν. Κατά την αναλογία των δυνάμεών τους. Υπάρχουν και οργανισμοί που δεν αντέχουν.

ζ. Ένας που ζει μέσα στον κόσμο πρέπει να μην του λείπει η προσευχή.

η. Πόσοι άρρωστοι γίνονται καλά από την προσευχή των άλλων! Ή, πόσες οικογενειακές ασυμφωνίες θεραπεύονται με την προσευχή. Έχει και η προσευχή πολλή δύναμη. Επικαλούμεθα τη δύναμη του Παντοδυνάμου. Η προσευχή που γίνεται για τον άλλο μοιάζει με το δίχτυ που πλέκουμε, όταν θέλουμε να πιάσουμε πουλί. Αν είναι γιος και παραστράτησε ή κόρη ή ο άντρας ή η γυναίκα δεν παν καλά, πρέπει να φτιάχνουμε δίχτυ. Μια ώρα εσύ, ύστερα εγώ, ύστερα ο άλλος. Μπορεί να συνεχιστεί τούτο μια βδομάδα, δυο βδομάδες,. Αν θέλετε να πνάσετε (ξεκουραστείτε) λίγο κι ύστερα πάλι το ίδιο. Με τούτον τον τρόπο, κερδίζομε το έλεος του Θεού και θεραπεύεται το κακό. «Θέλω και το πειν σας (την ομιλία σας – δηλαδή την προσευχή)», λέει ο Θεός. «Γεννηθήτω το θέλημα σας», μας λέει ο Θεός. Γιατί θέλει ο Θεός να σωθούμε.

θ. Ένα ανδρόγυνο είχε ένα γιο. Όμορφο κι έξυπνο. Τον αγαπούσαν πολλά, αλλά αρρώστησε και τότε τον πήραν σε πολλούς γιατρούς. «Θεέ μου, χάρισε μας τον κι ότι γίνει». Άμα γιατρεύτηκε τον είχαν «μάνα μου και χαρώσε (δηλαδή του έκαναν όλα τα θελήματα)...», προσπαθούσαν να μην τον παραπονήσουν, έκαμνεν γλέντια, καυγάδες. Έφτασε στο σημείο να κάμει φόνο. Τον δικάζουν σε κρεμάλα. Κι οι γονιοί έλεγαν: «Θεέ μου δεν ξέραμε τι ζητούσαμε».

ι. Αμαρτωλοί είμαστε, αλλά οφείλουμε να προσευχόμαστε για τους άλλους, κάμνομε έτσι το καθήκον μας.

ια. Πολλές φορές στην προσευχή έρχεται μια ικανοποίηση που επαναπαυόμαστε πλήρως. Ναι, αλλά ικανοποιήθηκε και το θέλημα μας. Του Θεού του αρέσει καλύτερα, άμα δεν στηρίζεσαι στη χάρη που ήθελες, για να ικανοποιηθείς.

ιβ. Να προσέχουμε. Ούτε στην υπερηφάνεια ούτε στην απογοήτευση να κλίνομε.

ιγ. Αν δεν είναι γονατιστό το πλάσμα στην προσευχή, δεν πειράζει. Όπως μπορεί ο καθένας. Φτάνει ο νους μας να’ ναι εκεί. Και την ώρα που κάμνουμε τις δουλειές μας πάλι να προσευχόμαστε.

ιδ. Η προσευχή είναι σαν αναπνοή. Όπως άμα πέφτεις, κοιμάσαι, περπατάς, τρως, αναπνέεις, έτσι και η προσευχή. Μακάρι και όταν τρως να κάμνεις προσευχή. Κάθε βούκκο (μπουκιά) μας να λέμε την ευχή.

Διδαχές οσίου Παναή του εκ Λύσης ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ (Γ)

Διδαχές του Γέροντα Παναή από τη Λύση

η. Στα λόγια της Γραφής υπάρχουν χωρία που αγγίζουν κατάβαθα την καρδιά μας. «Ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα έλεος σου» ή «Ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ». «Γνώρισον μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου... Εξελού με εκ των εχθρών μου... Απωλείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου... Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία...». Αυτά τα είπε ο Δαυίδ όταν έζησε τη μετάνοια. Τέτοιος άνθρωπος έπεσε σε τέτοια αμαρτήματα. Ναι, μα προς νουθεσία μας μας τα είπε τούτα, για να μην ερχόμαστε σε απελπισία.

θ. Να προσέξεις να μείνεις στη θέση σου και να μην αφήσεις να εισχωρήσει μέσα σου ψυχρότητα ή αντιπάθεια, άμα σε λυπήσει κάποιος και σε ταράξει, ακόμα και αν έχεις δίκαιο. Τούτα είναι παθήματα που γίνονται μαθήματα και καταλαβαίνεις αν προοδεύεις στην πνευματική ζωή. Μην περιμένουμε λουκούμια... Ο χριστιανός μοιάζει με τον μαθητή που μελετά και δίνει εξετάσεις. Ε, δίχως να δοκιμαστούμε... Τρέχω, τρέχω και νομίζω ότι πάω καλά μόνος μου. Να έρθουν και άλλοι αγωνιστές, να γίνουν αγώνες, να δούμε... Ο καλός χριστιανός στις δοκιμασίες εξετάζεται.

ι. Πολλές φορές μεταλαβαίνουμε και πριν πάει πολλή ώρα αρχίζουμε κουβέντα, κατηγορίες και δεν λέμε στον Θεό ούτε ένα ευχαριστώ. Εγυρίσαμε τα νώτα και φύγαμε. Θέλει ν’ αναλογιζόμαστε τον σεβασμό, τον φόβο, την ευχαριστία. Πάντα να προσέχουμε. Δεν έχουμε περιθώρια.

ια. Ο ιερέας πρέπει να είναι συγκεντρωμένος, έτοιμος, καθαρός, για να τον επισκιάζει το Άγιο Πνεύμα. Ακόμα και όταν είναι ανάξιος, οι άλλοι αγιάζονται, ο ίδιος όμως μαυρίζει. Ενώ αν είναι εντάξει, λαμβάνει χάριν αντί χάριτος. Όταν τα λάβει τούτα υπόψιν του, τότε έρχεται ο νους του στο: «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης». Είθε να είμαστε άξιοι έστω και μιαν ημέρα να τον υπηρετήσουμε εντάξει. Βέβαια στην πραγματικότητα και τούτη την ώρα της υπηρεσίας μας εκείνος μας υπηρετεί.

Διδαχές οσίου Παναή του εκ Λύσης ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ (Β΄)

ε. Δεν πρέπει να μαραζώνουμε για τίποτε. Όπως έλθουν... Δεν μπορεί να γίνονται πάντα όπως τα συγκόφκουμεν κι τ’ αξαμόνουμεν. Να μη θλιβόμαστε για τίποτε, γιατί τούτη η θλίψη είναι πολύ περισσότερο κουραστική, ακόμα και από τη σκληρότερη εργασία, γι’ αυτό μας εξαντλεί. Να υπομένουμε. Το λάστιχο τεντώνεται, τεντώνεται, μα θα έλθει ώρα που θα επιστρέψει στη θέση του. Δεν μπορεί να είναι συνέχεια τεντωμένο. Εμείς τα θέλουμε όλα τέλεια, χωρίς καμία δυσκολία. Έχει πλάσματα καλά και αγαθά. Για όλα εξετάζουν τη συνείδηση τους ̇δεν θέλουν ν’ αδικήσουν κανένα και πολλές φορές τους εκμεταλλεύονται και τους ξεγελούν. Το μέτρο είναι καλό. Όμως όποιος υποχωρεί συνεχώς, χρειάζεται διάκριση στη μακροθυμία, που όμως λίγοι βρίσκουν.

στ. Ακόμα πρέπει να φτάσει ο άνθρωπος να μην θέλει επαίνους κι ούτε βοήθεια. Να θέλουν να τον βοηθούν στις δουλειές και να τους λέει: «Ησυχάστε εσείς, θα τα κάμω όλα εγώ». Κι όταν τα κάμει όλα πρέπει ακόμα να περιμένει έλεγχο και όταν δεν γίνει να λέει «περίεργο!...».

ζ. Να κάμνουμε σ’ αυτή τη ζωή όσα μπορούμε, όσα ορίζει ο Κύριος. Άμα τα θέλουμε όλα τέλεια, κινδυνεύουμε να πάρουμε ψιλή (κόβουμε και ράβουμε – δηλαδή όπως τα θέλουμε). Δεν έχει και κανέναν τέλειο. Είναι δυνατό να έχει;Να θέλουμε να φτάσουμε στο καλύτερο. Όταν μπούμε στον εαυτό μας και καταλάβουμε τα συστήματα, τις αδυναμίες, τα πάθη μας, τότε θα προχωρούμε καλά. Να προσπαθούμε να κόβουμε κάθε χρόνο λίγα – λίγα, με τις προσευχές. Η αξίνα να είναι στη ρίζα του δέντρου, για να κόβουμε τα συστήματα. Να προσπαθούμε ν’ αρέσουμε στον Θεό. Άμα αγωνίζεται κανείς, είναι κοντά Του. Ξέρει σε τι υστερεί, ποιος είναι. Διαφορετικά, αν δεν εξετάζουμε τον εαυτό μας, γίνεται χειρότερος.

Διδαχές οσίου Παναή του εκ Λύσης ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ (Α΄)

α. Αν είπε κάποιος άσκεφτα ένα λόγο, μην σε ταράξει. Παράβλεψε τον. Τι κι αν το είπε; Θα κολάζεσαι εσύ; Σε τέτοιες περιπτώσεις να μην λες τίποτε. Αντί να πεις: «Τούτη η πεθερά μου είναι η κόλαση μου», καλύτερα να πεις: «Τούτη η πεθερά μου θα με σώσει. Να μην κακιώσω, να μην μου κακοφανεί και είναι η σωτηρία μου». Η Γραφή λέει: «νικάτε δια του καλού το κακό». Να μην κακιώσουμε. Ο καλός δεν κακιώνει, όταν οι άλλοι είναι κακοί ή όταν συμβεί κάτι δυσάρεστο.
β. Πάντοτε να βλέπουμε τα καλά του πλασμάτου. Διότι αν δούμε τα μη καλά, θα βρούμε σίγουρα πολλά, αφού δεν υπάρχει κανείς άνθρωπος που δεν έχει τέτοια.
γ. Αν θέλεις μιαν κοινωνία αλάθητη, χωρίς ατέλειες, χωρίς διαφορές και αντιθέσεις, δεν θα την βρεις, όπου και να πας. Την μιαν ημέρα μπορεί να μη συναντήσεις κάτι κακό, την άλλη οπωσδήποτε θα συναντήσεις. Έτσι είναι η κοινωνία που ζούμε.
δ. Να γίνουμε μεγαλόψυχοι. Η χάρις του Αγίου Πνεύματος δίνει μεγαλοψυχία. «Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστης, πραότης, εγκράτεια». «Οι του Χριστού εστάυρωσαν την σάρκα συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις...». Διότι άμα ξεσηκωθεί το πάθος είναι δύσκολο.
ε. Αναλογίζεσαι πως ενεργεί ο μισόκαλος εχθρός του ανθρώπου; Πολεμά τα πλάσματα να μην μεταλαμβάνουν, να μην εξομολογούνται. Τότε, στον παράδεισο, μας πλάνησε να φάμε από τον απαγορευμένο καρπό. Τώρα, μας βάζει να μην πλησιάζουμε στα μυστήρια της Εκκλησίας.
στ. Αν συσταυρωθούμε και συγκακοπαθήσουμε με τον Χριστό στα παθήματα, θα αναστηθούμε μαζί Του. Πάντως, πρώτα η δουλειά κι ύστερα η πληρωμή. Προηγείται πάντοτε ο κόπος πριν δοθεί ο στέφανος.
ζ. Η υποταγή έχει μεγάλη αξία. Ακόμα πιο μεγάλη το να περιμένει κανείς να μην τον υπολήπτονται.
η. Ο σατανάς μας εμποδίζει να κάμουμε το καλό. Αν τα καταφέρουμε, μας κάνει ή να το μετανιώσουμε ή να το υπερηφανευτούμε. Να κάμνουμε το καλό για δόξα και χάρη του Θεού και ωφέλεια ψυχών κι όχι για δόξα μας.
θ. Μια κανδήλα όταν δίνει και στις άλλες φως, μήπως λιγοστεύει το δικό της; Ενόσω ανάβει, έχει φως. Πολλές φορές βγαίνει και καπνός – δηλ. υπερηφάνεια – και τότε πρέπει να προσθέσουμε λάδι. Το Άγιο Πνεύμα, είναι το λάδι. Σ’ επαινεί ύστερα ο διάβολος για να υπερηφανευθείς, έτσι ώστε να μην πάρεις μισθό. Εσύ να λες «ύπαγε οπίσω μου σατανά». Όπως ο Δαυίδ, που κατά την ώρα της μετανοίας του έπασχε από τα πυρά των δαιμονικών επιθέσεων, και εβόα εξ’ όλης της ψυχής του προς τον Θεό: «Εις το βοηθησαί μοι σπεύσον... αισχυνθήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου... καταισχυνθήτωσαν οι βουλόμενοι μοι κακά... Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι οι λέγοντες μοι ̇ εύγε εύγε».
Από το βιβλίο ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ, έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίας Τριάδος, Λυθροδόντας - Κύπρος. τηλ. 00357-99607871