Η Μονή Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά Συνέντευξη του ηγουμένου Αρχιεπισκόπου Σινά κ. Δαμιανού στην αιγυπτιακή εφημερίδα ΑΙ Gomhuria

Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά

Αποκλειστικότητα της ΑΙ Gomhuria. Ο επικεφαλής της Μονής της Αγίας Αικατερίνης στην πρώτη συνέντευξη πού δίνει σε αιγυπτιακή εφημερίδα: Οι μοναχοί είναι 100% Αιγύπτιοι… Η μονή υπάγεται στην εκκλησία της Ελλάδος, δογματικά και μόνο.
Ολιγομίλητος, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει άπταιστα τρεις ξένες γλώσσες. Η απόλαυσή του περιορίζεται στη λατρεία και τη σκληρή εργασία. Προτιμάει την απομόνωση για πολλές ημέρες, τις οποίες περνάει προσευχόμενος. Πέρασε 63 χρόνια από τη ζωή του στην υπηρεσία του μοναστηρίου. Γνωρίζει την πλειοψηφία των βεδουΐνων της περιοχής, οι οποίοι τον αποκαλούν ο «μεγάλος άνδρας» η «ο δεσπότης». Επίσης είναι ο φρουρός του παλαιότερου των χριστιανικών θησαυρών. Καθημερινά εκατοντάδες ξένοι επισκέπτες περνούν από τη Μονή, επισκεπτόμενοι τον ιερό χώρο με ευλάβεια και ταπεινότητα. Επάξια αναλαμβάνει τη διαχείριση αυτού του ιερού χώρου. Κανείς δεν μπορεί να παραβεί τους νόμους και το σύστημα. Υπάρχει ωράριο για το καθετί. Η ώρα της προσευχής είναι ιερή και δεν καθυστερεί για οποιονδήποτε λόγο. Έχει ισχυρές φιλικές σχέσεις με Βασιλείς και Προέδρους χωρών, οι όποιοι επισκέφθηκαν τη Μονή και τους συμπεριέλαβε με τη θερμή φιλοξενία του. Ήταν χαρακτηριστική η θέση πού τήρησε με τον μακαριστό Πάπα του Βατικανού Ιωάννη-Παύλο Β΄, όταν επισκέφθηκε τη Μονή το 2001.
Πολλές ιδιωτικές και κομματικές εφημερίδες έθεταν ανά διαστήματα ερωτήματα σχετικά με την εθνικότητα της Μονής, τη δογματική της υπαγωγή, την ανύψωση της ελληνικής σημαίας πάνω στο Μοναστήρι, την προσθήκη εδαφών στην ιδιοκτησία της Μονής και την κατάσταση του τζαμιού πού υπάρχει εντός του μοναστηριού, και για το οποίο υπάρχουν φήμες ότι είναι εντελώς εγκαταλελειμμένο.
Αυτός ο άνθρωπος είναι ο Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός, ο επικεφαλής της Ιεράς Μονής Σινά, ο οποίος για προσωπικούς του λόγους πάντοτε προτιμούσε τη σιωπή. Πολυάσχολος και δύσκολο να τον συναντήσεις εξαιτίας των πολλών υποχρεώσεών του. Η σπουδαιότητα αυτής της συνέντευξης έγκειται στο γεγονός ότι η ΑΙ Gomhuria μετά από πολλή επιμονή, είναι η πρώτη αιγυπτιακή εφημερίδα στην οποία ο Αρχιεπίσκοπος Σινά δίνει συνέντευξη.

« Εν τω θλίβεσθαί με ,εισάκουσόν μου των οδυνών, Κύριε σοι κράζω».
(Πρώτος αναβαθμός του Α΄ Ήχου )


…
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης παίρνει αυτό τον στίχο και γενικεύει το λόγο του για τις θλίψεις αλλά και για την καταφυγή μας στην παντοδύναμη βοήθεια του αγίου Θεού. Έτσι, ο κάθε πονεμένος χριστιανός μπορεί να φωνάξη ικετευτικά: « Εν τω θλίβεσθαί με ,εισάκουσόν μου των οδυνών, Κύριε σοι κράζω».

Η ζωή κάθε μέρα μας αποδεικνύει ότι η θλίψις και ο πόνος είναι μια σκληρή πραγματικότητα για κάθε άνθρωπο που ζει πάνω στη γη. Αρρώστιες, αναπηρίες, ατυχήματα, πρόωροι θάνατοι, διαζύγια, καταστροφές, πόλεμοι, ανεργία, πείνα, δίψα και άλλα… ,συγκροτούν παγκόσμια τις θλίψεις και τα βάσανα των ανθρώπων, μηδενός εξαιρουμένου.

Όσο αυτά είναι μια αληθινή πραγματικότητα, άλλο τόσο είναι πραγματικότητα ότι ο άνθρωπος αντιδρά στις θλίψεις και στις δυστυχίες της ζωής. Αμύνεται, προσπαθεί με κάθε τρόπο να απαλλαγή από τα βάσανά του, να απαλύνη τον πόνο του, να θεραπεύση τις πληγές του. Κι όταν τα αδιέξοδα των θλίψεών του είναι αξεπέραστα, τότε καταφεύγει στη δύναμι και στη βοήθεια του Θεού. Και πράγματι, είναι παρατηρημένο ότι πολλές φορές, όταν έχουμε υγεία, ευτυχία, ευημερία και πολλά αγαθά, σπανιώτατα θα στραφούμε προς τον Θεόν για να τον λατρεύσουμε και να Του εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας. Μόλις όμως η συμφορά και το κακό χτυπήσουν την πόρτα μας, αμέσως γονατίζουμε για παρακλήσεις και θερμές ικεσίες προς τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους Του.

Σύντροφος , λοιπόν, της ζωής μας είναι ο πόνος και η θλίψι. Και ένα είναι βέβαιο:
• ο πλούσιος και ο φτωχός,
• ο επίσημος και ο άσημος,
• ο δίκαιος και ο άδικος,
• ο καλός και ο κακός,
όλοι, μικροί, μεγάλοι, άνδρες, γυναίκες, νέοι, γέροι και παιδιά, έχουν τις θλίψεις τους. Και επιτρέπει τις θλίψεις και τον πόνο ο Θεός , για τους λόγους που μόνο η πανσοφία Του και η πρόνοιά Του γνωρίζουν. Οι επιτρεπόμενες αυτές θλίψεις βγαίνουν από τα σπλάγχνα των οικτιρμών και της αγάπης του αγίου Θεού και είναι πάντοτε για το καλό μας, για το συμφέρον της ψυχής μας, για την πνευματική μας ωφέλεια και σωτηρία.

Λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Η παρούσα ζωή του χριστιανού είναι ένα γυμναστήριο ή μάλλον ένα συνεχές αγώνισμα. Είναι χυτήριον, όπου λειώνουν τα μέταλλα∙ είναι βαφείον αρετής. Ο Θεός, δηλαδή, επειδή επιθυμεί να μεταβάλλη την ψυχή του καθενός από μας και να την κάμη ενάρετη και αγαθή, γι’ αυτό και την περνά από το χωνευτήρι των θλίψεων και παραχωρεί να παραδίνεται στη σκληρή δοκιμασία των πειρασμών. Όμως τόσο, όσο αντέχουν οι «ώμοι» της ψυχής.

Και όλα αυτά με σκοπό:
• να διορθώση και να φωτίση τους ατάκτους,
• να τονώση και να αφυπνίση τους αδιάφορους και τους χλιαρούς,
• τους εκλεκτούς , τους αγίους, τους δικαίους, τους ευσεβείς , να τους κάμη να γίνουν εκλεκτότεροι και ακατάβλητοι στις επιβουλές και στις παγίδες των πονηρών δαιμόνων,
• και όλους, εν γένει, μικρούς και μεγάλους, να τους κάμη κατά πάντα άξιους, ώστε να δεχθούν τα μέλλοντα αγαθά της Βασιλείας των ουρανών.
•
Διότι λέγει η Αγία Γραφή: Άνθρωπος που δεν δοκιμάζεται από πόνους, θλίψεις και πειρασμούς είναι αδόκιμος, δηλαδή απόβλητος και απορριπτέος. Έτσι, ο πόνος και η θλίψις αναγκάζουν τον άνθρωπο πολλές φορές να γονατίζη και να προσεύχεται, να παρακαλή και να ζητά βοήθεια, επιβεβαιώνοντας τον θεόγραφο λόγο που λέγει: « Κύριε, εν θλίψει μου εμνήσθην σου», δηλαδή στις θλίψεις Σε θυμήθηκα, Θεέ μου.

Πολλές φορές όταν μας δέρνουν η μοναξιά και η εγκατάλειψι, η ασήκωτη αρρώστια, ο θάνατος προσφιλών προσώπων, ακόμα και η περιφρόνησι των συγγενών, των φίλων.. και γενικά κάποιοι σκληροί πειρασμοί, τότε στενοχωρούμαστε πολύ, πονάμε πολύ και υποφέρουμε. Τότε, θέλουμε κάποιο να μας πη ένα γλυκό λόγο, να μας προσφέρη λίγη παρηγοριά. Κι αν μεν βρεθή κάποιος ευσεβής χριστιανός να μας προσφέρη λίγη ανθρώπινη συμπαράστασι , είναι πολύ-πολύ ευλογημένη. Γιατί; Διότι η παρηγοριά του θα μας στρέψη στην προσευχή, στη νηστεία, στην παράκλησι, στην Εξομολόγησι, στη θεία Κοινωνία, στην κατά Θεόν βοήθεια.

Όμως, είτε βρεθή είτε δεν βρεθή η ανθρώπινη παρηγοριά, εσύ που πονάς και θλίβεσαι, στρέψε τα μάτια σου στον ουρανό και «εν των θλίβεσθαί σε» κράξε και φώναξε προς τον Θεό της ευσπλαγχνίας. Κι Εκείνος οπωσδήποτε θα σε ακούση.
• Με δυνατή θέρμη ύψωσε τη ψυχή σου,
• με πίστι σταθερή κάμε την προσευχή σου
• και με ελπίδα αντιμετώπισε τα βάσανά σου.
Ο στοργικός ουράνιος Πατέρας περιμένει να ακούση τη φωνή του παιδιού Του, για να το παρηγορήση και να του δώση λύσεις, που όντως θα είναι για το συμφέρον του. Κι ας μην ξεχνάς ότι ο πανάγαθος Κύριος που σταυρώθηκε για σένα, ιδιαιτέρως συμπαθεί και προσέχει τον πονεμένο και θλιβόμενο πιστό χριστιανό.

Γι’ αυτό ο ιερός Χρυσόστομος λέγει: Τώρα που ήλθαν οι πολλές θλίψεις πάνω σου, μην αποκάμης, μην ολιγοψυχής, μην απελπίζεσαι, αλλά σήκω πάνω, ανορθώσου, και προπαντός ήλπισε, γιατί στον καιρό του πόνου η προσευχή σου γίνεται περισσότερον αγία και η ευλογία του Θεού μεγαλυτέρα.

Είτε λοιπόν οι θλίψεις προέρχονται από την αδικία και την πονηριά των συνανθρώπων που μας περιβάλλουν ,είτε προέρχονται από την κακία των δαιμόνων, είτε από τα δικά μας λάθη και τον δικό μας κακό χαρακτήρα, από τις αδυναμίες και τα πάθη μας, εμείς θα γονατίζουμε και θα προσευχώμαστε. Θα φωνάξουμε παρακαλώντας τον Θεό να μας επισκιάση, να μας σκεπάση με τη Χάρι Του, να μας λυτρώση και να μας ελεήση…»



Από το βιβλίο: «ΟΙ ΑΝΑΒΑΘΜΟΙ
ΣΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΟΡΕΙΑ»
ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΕΙΡΑΙΑΣ 2011
ΕΚΔΟΣΙΣ
ΙΕΡΟΥ ΓΥΝ. ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ
«ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
ΣΕΡΓΟΥΛΑ ΔΩΡΙΔΟΣ 2011

Ὁ Ἃγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης (11 Νοεμβρίου)

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, γεννήθηκε το 759 στη Κωνσταντινούπολι. Ο πατέρας του λεγόταν Φωτεινός και ήταν ταμίας του κράτους. Η μητέρα του λεγόταν Θεοκτίστη και ήταν σπάνια γυναίκα. Στον τάφο της ο άγιος Θεόδωρος έκλαψε και εξεφώνησε λόγο, όπου την χαρακτηρίζει με το όνομα «διμήτηρ», δηλαδή δύο φορές μητέρα. Σα' να της έλεγε• Μία φορά με γέννησες με το φυσικό τρόπο και μία με τρόπο πνευματικό αφού μαζί με το γάλα που με πότισες μου έδωσες και τη διδασκαλία του Χριστού.

Από τέτοια μάνα βγήκε. Από μικρός ακολούθησε την ενάρετη ζωή και δέχθηκε την ελληνική παιδεία. Μελέτησε τους κλασικούς συγγραφείς και προ παντός τους πατέρες της Εκκλησίας. Έγινε σπουδαίος Θεολόγος. Αγάπησε το Χριστό και αφιερώθηκε σ΄ αυτόν.
Το 781, με προτροπή της μητέρας του Θεοκτίστης, όλη η οικογένεια ασπάζεται τη μοναχική ζωή. Σε ένα μικρό πατρικό τους κτήμα κοντά στο χωριό Σακλουδίωνος της Προύσης ιδρύεται μοναστήρι. Εκεί ο άγιος Θεόδωρος γίνεται μοναχός με ηγούμενο και διδάσκαλο το θείο του Πλάτωνα. Το 789 χειροτονείται ιερεύς από τον πατριάρχη Ταράσιο. Και όταν το 794 ο θείος του παραιτήθηκε από ηγούμενος, τον διαδέχεται αυτός στην ηγουμενία. Δεν κράτησε όμως πολύ ο καιρός της ησυχίας. Μετά από δύο χρόνια το 796, συνέβη ένα θλιβερό γεγονός. Ο τότε αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος ο ΣΤ' (780-797) είχε μία εκλεκτή γυναίκα, τη Μαρία που οι ιστορικοί μαρτυρούν ότι ήταν υπόδειγμα συζύγου. Εν τούτοις ξαφνικά ο αυτοκράτορας τη διώχνει από τα ανάκτορα την στέλνει συνοδεία στρατιωτών σε μοναστήρι, κι εκεί χωρίς τη θέλησί της την κάνει καλόγρια πράγμα που απαγορεύουν οι κανόνες. Και μόνο αυτό; Αφού έδιωξε τη νόμιμη γυναίκα του, παίρνει ως σύζυγος μία νέα, τη Θεοδότη. Ο γάμος έγινε νύχτα. Ένας παπάς από εκείνους που αποτελούν αίσχος για την Εκκλησία του Χριστού -πάντοτε θα υπάρχουν προδότες-, ο Ιωσήφ που ήταν πρωτόπαπας στην Αγία Σοφία, ανέβηκε στα ανάκτορα και στεφάνωσε το παράνομο ζεύγος. Και την άλλη μέρα ο Κωνσταντίνος πήγε με τη Θεοδότη στην Αγία Σοφία, κ' εκεί η παλλακίδα στέφθηκε επισήμως βασίλισσα. Κακό παράδειγμα για μεγάλους και μικρούς.
Μεγάλο το σκάνδαλο. Και όμως κανείς δε μιλούσε. Τότε μέσα στη σιωπή ακούστηκε βροντή. Κάποιος φώναξε. Δεν ήταν πατριάρχης ούτε δεσπότης. Ένας απλό ιερομόναχος, ο ηγούμενος Θεόδωρος - να χουμε την ευχή του-. Αυτός ήλεγξε το παράνομο αυτοκρατορικό ζεύγος και τον αυλοκόλακα ιερέα που τους στεφάνωσε, έκοψε δε και το μνημόσυνο του πατριάρχου Ταρασίου (784-806) αφού κι αυτός δεν τιμώρησε τον παρανομήσαντα ιερέα. Προσπάθησε με κολακείες και δώρα να κάνη τον άγιο Θεόδωρο να συγκατατεθή, εκμεταλλευόμενος και το ότι η Θεοδότη ήταν εξαδέλφη του. Αν ήταν κανένας άλλος, θα είχε χαρά που η εξαδέλφη του έγινε βασίλισσα. Εκείνος όμως δεν σκέφθηκε έτσι. Κι όταν μία μέρα τόλμησαν να πάνε στο μοναστήρι, ο Θεόδωρος τους έκλεισε κατάμουτρα την πόρτα. Αυτό όμως το πλήρωσε τον συνέλαβαν, τον μαστίγωσαν, και τον έστειλαν εξορία στη Θεσσαλονίκη.
Έπειτα, όταν ο Κωνσταντίνος τυφλώθηκε κι έχασε το θρόνο, ο άγιος Θεόδωρος υπέστρεψε από την εξορία το 798 επί της ευσεβούς βασιλίσσης Ειρήνης της Αθηναίας (797-802) και παρέλαβε την ερημωμένη μονή Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη. Η μονή Στουδίου έγινε λαμπρό μοναστικό κέντρο, και είχε γαλήνη και πρόοδο για μία περίπου δεκαετία. Έφθασε τότε να έχει χίλιους μοναχούς, που ζούσαν κοινοβιακώς. Κανείς δεν είχε ιδιοκτησία. Και εύρισκες να υπάρχουν εκεί όλα τα επαγγέλματα και γεωργοί και βοσκοί και κτίστες και ξυλουργοί και σιδηρουργοί και αγωγιάτες, και μάγειροι και υποδηματοποιοί ακόμη και τυπογράφοι. Εκεί υπήρχε το μεγαλύτερο τυπογραφείο της Ανατολής οι καλόγεροι ξενυχτούσαν αντιγράφοντας κείμενα. Τα άγια χεράκια τους έγραφαν Αποστόλους, Ευαγγέλια, πατέρας (Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο, Μέγα Αθανάσιο...), έγραφαν και κλασσικούς (Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Θουκυδίδη). Αν υπάρχη σήμερα ο Πλάτων ο Αριστοτέλης και άλλοι κλασσικοί συγγραφείς, αυτό το οφείλουμε στα άγια χέρια των καλογήρων εκείνων.
Το 808 όμως ο άγιος Θεόδωρος αναγκάστηκε να κόψη το μνημόσυνο και του επόμενου πατριάρχου, του Νικηφόρου Α' (806-815). Πρώτον μεν διότι ανέβηκε στο αξίωμα του πατριάρχου αμέσως από λαϊκός και δεύτερον διότι αυτός υποχωρώντας στην επιθυμία του αυτοκράτορας Νικηφόρου (802-811) αποκατέστησε με Σύνοδο τον αυλοκόλακα Ιωσήφ στο Ιερατικό αξίωμα. Από το οποίο είχε καθαιρεθεί επί της βασιλίσσης Ειρήνης. Η νέα διακοπή αυτή του μνημόσυνου στοίχισε στον άγιο Θεόδωρο μια ακόμη εξορία στη νήσο Χάλκη. Μαζί του σκόρπισαν και όλοι οι Στουδίται. Το 811 επέστρεψαν από τη εξορία, αλλά πολύ σύντομα επί Λέοντος Ε' νέος αγώνας τους περίμενε, αποτέλεσμα του οποίου ήταν να διαλυθή η μονή Στουδίου. Φυσικό είνε να ρωτήση κανείς• Μα πως διαλύθηκε μία τέτοια αδελφότης; Αυτή τη φορά ο αγώνας ήταν για τις Ιερές εικόνες, τις οποίες οι εικονομάχοι έκαψαν και κατέστρεφαν. Έκανε μάλιστα στις 25 Μαρτίου του 815, που το έτος εκείνο συνέπιπτε με την Κυριακή των Βαΐων μία μεγάλη λιτανεία μετά τη θεία λειτουργία με τους μοναχούς του μέσα στη πόλι, που πήρε τη μορφή διαδηλώσεως του ορθοδόξου λαού κατά των αιρετικών εικονομάχων. Η διαδήλωσις αυτή του στοίχισε πάλι διωγμό και μία τρίτη εξορία. Στρατιώτες μπήκαν στο μοναστήρι δέρνοντας και χτυπώντας, συνέλαβαν τον ηγούμενο και σκόρπισαν τους μοναχούς. Ο άγιος Θεόδωρος εξωραΐστηκε στη Σμύρνη. Τον έκλεισαν στο υπόγειο του μητροπολιτικού μεγάρου και τον μαστίγωναν αλύπητα.
Το 820, επί Μιχαήλ Β' του Τραυλού (820-829),επέστρεψε από τη εξορία, και το 824, μένοντας πάντα ασυμβίβαστος διαμαρτυρήθηκε και για τον παράνομο γάμο και αυτού του αυτοκράτορος.
Το 826 τέλος, μακριά από το μοναστήρι για το οποίο τόσο κοπίασε, αρρώστησε βαρειά και κάλεσε γύρω του όσους είχαν απομείνει από την αδελφότητα του Στουδίου. Ήταν 11 Νοεμβρίου ημέρα Κυριακή και ενώ οι μοναχοί έψαλλαν τον 118ο ψαλμό, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο μαχητής και ομολογητής, ο συγγραφέας και ποιητής έκλεισε τα μάτια του στο μάταιο αυτό κόσμο και παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Κυρίου, σε ηλικία 67 ετών.

Τι μας διδάσκει ο άγιος Θεόδωρος; Με τις τρεις εξορίες και τις κακουχίες που υπέστη μας διδάσκει να είμεθα έτοιμοι για αγώνες και θυσίες υπέρ της πίστεως. Μας διδάσκει ακόμα με το συγγραφικό και ποιητικό του έργο ν' αγαπούμε την προσευχή και τη λατρεία της Εκκλησίας μας• δικά του έργα είναι οι αναβαθμοί της Οκτωήχου, μεγάλο μέρος του Τριωδίου και του Πεντηκοσταρίου, τα εγκώμια του Επιταφίου θρήνου, που ψάλλονται τη Μεγάλη Παρασκευή, και πολλοί άλλοι ύμνοι, πολλές επιστολές και πολλές κατηχήσεις.
Μας διδάσκει τέλος να περιφρουρήσουμε το ιερό θεσμό της ελληνορθόδοξου οικογένειας. Είνε εθνική συμφορά η διάλυσις της οικογενείας. Οι Ορθόδοξες Ελληνίδες να μένους πιστές στους άνδρες τους, οι ορθόδοξοι Έλληνες πιστοί στις γυναίκες τους, οι γονείς στοργικοί στα παιδιά τους, και τα παιδιά υπάκουα στους γονείς τους.
Αγαπητοί μου! Μεγάλη συμφορά στο έθνος μας είνε η διάλυσι της οικογενείας με τα τόσα διαζύγια που εκδίδονται. Η μασονία μας έχει περικυκλώσει από δυσμάς και ανατολάς, κ' είνε έτοιμο το έθνος να τιναχτεί στον αέρα. Αλλά δεν θα τιναχτή στον αέρα! Υπάρχουν οι μάρτυρες, υπάρχουν οι άγιοι υπάρχουν οι νεκροί, υπάρχει Θεός. Δεν θα τιναχτή στον αέρα, υπό έναν όρον. Ποιον όρο;
«Έως του θανάτου αγωνισταί περί της αληθείας, και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ σου» (Σ. Σειρ. 4,28) Βάλτε το στην καρδιά σας, για να γίνη το ρητό αυτό σύμβολο του αγώνος μας αμήν.

Πηγή: www.ambelosalithini.gr

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Δώρων μέτοχος, τῆς ἀφθαρσίας, δῶρον ἄσυλον, τῆς Ἐκκλησίας, φερωνύμως ἀνεδείχθης Θεόδωρε, τοὶς ἱεροὶς γὰρ ἑπόμενος δόγμασιν, ὁμολογίας φωστὴρ ἐχρημάτισας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν Ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. δ’.

Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καὶ σεμνότητος, τῆς Οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν Μοναζόντων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Θεόδωρε σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Τὸν ἀσκητικόν, ἰσάγγελόν τε βίον σου, τοῖς ἀθλητικοῖς, ἐφαίδρυνας παλαίσμασι, καὶ Ἀγγέλοις σύσκηνος, θεομάκαρ ὤφθης Θεόδωρε, σὺν αὐτοῖς Χριστῷ τῷ Θεῷ, πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν. 

Άγ. Θεόδωρος Στουδίτης: Είναι εντολή Κυρίου να μην σιωπάς όταν κινδυνεύει η Πίστη

Από π.Νικόλαος Μανώλης Οκτωβρίου 10, 2017

πηγή

TO ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ Μὲ ἀφορμὴ ἕνα κείμενο καὶ τὰ σχόλια ποὺ τὸ ἀκολουθοῦν γιὰ TΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

 

Ἡ ἀπορία κάθε Ἕλληνα: Γιατί δὲν ἀντιδροῦμε

σ' αὐτοὺς ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν καταστροφή;

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

TO ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

5 σχόλια: (ἀπὸ Ἀμέθυστος)

Ανώνυμος είπε...

Δεν ξέρω αμέθυστε αλλά σαν πολύ βαρύ μου ακούγεται και σε πολλούς άλλοις αυτό. Η έκφραση αντίχριστος της Πόλης Θέλω να πω Έλληνες είμαστε, Ορθόδοξοι είμαστε ε όπως και να το κάνουμε είναι πολύ βαριά έκφραση για έναν οικουμενικό πατριάρχη. Δηλαδή μιλάνε για εμάς που διαφωνούμε σε κάποιες επιλογές του Φαναρίου οι φόρτσα φαναριωτόφιλοι μας αποκαλούν βλάχους ελλαδιστανούς, οπωσδήποτε πληγώνει ο χαρακτηρισμός. Τράβα ο ένας τράβα ο άλλος το σκοινί θα σπάσει στο τέλος. Α.Μ

16/2/13 3:42 μ.μ.

Ανώνυμος είπε...

Το τί είναι ο ένας κι ο άλλος θα τον καταλάβετε από τα λόγια τους και τα έργα τους, είπε ο Κύριος. Όχι από το διάβασμα των καρδιών τους. Η διάγνωση των καρδιών είναι έργο του Θεού και "οις δέδοται". Τα δε λόγια και τα έργα του Βαρθολομαίου είναι φανερά. Κανείς δεν τον υποχρέωσε να καταργεί το 9ο και 10ο άρθρο της Πίστεως, αποδεχόμενος "αδελφές¨ Εκκλησίες και "έτερο" βάπτισμα, πλην του "ενός" της Μίας Εκκλησίας.
Άρα Α.Μ., δεν πρόκειται εδώ, για το τί είμαστε εμείς, (έχουμε κι εμείς τα χάλια μας) ούτε για κάποιο σκοινί που αν το τραβήξουμε θα σπάσει. Αλλά για το πώς πρέπει να φερόμαστε προς ψευδο-επισκόπους. Δηλαδή καθαρα πρόκειται για ΟΜΟΛΟΓΙΑ Πίστεως.
Δεν είναι, ως εκ τούτου, φρονώ, βαρειά ή βλάσφημη η έκφραση του ιστολόγου, όσο βαριά κι ασήκωτα και βλάσφημα είναι τα λόγια και οι πράξεις του Βαρθολομαίου.
Κ.Ε., εκπαιδευτικός

16/2/13 6:25 μ.μ.

amethystos είπε...

Φίλε Α.Μ, πες εσύ πώς θα μπορούσαμε να ονομάσουμε καλύτερα κάποιον ο οποίος κατηγορεί για δαιμονισμένο έναν απο τους Πατέρες της Εκκλησίας, τον Μέγα Φώτιο. Εμείς ρωτήσαμε τον Ζηζιούλα εάν συμφωνεί με τις δηλώσεις του Βαρθολομαίου αλλά εκμεταλλευόμενος τις αβάντες του Καλαϊτζίδη δέν μας απάντησε.
Τόσα χρόνια ο Ζηζιούλας δέν υπηρετούσε το σκοπό του Βαρθολομαίου, δεν συμφωνούσε; Ο Αφύσικος.

16/2/13 7:29 μ.μ.

χαλαρωσε είπε...

Δηλαδη ο δαιμονισμενος Αγιος (ο Θεος να μας φυλαει) Γρηγοριος Παλαμας ή ο Αγιος Μαρκος ο Ευγενικος ή ακομη και αν το θες (έμμεσα) ο Αγιος Νικολαος Καβασιλας δεν σε χαλαει φιλε Α.Μ. Ειναι εντελως πολιτικαντικη η προσέγγιση σου αδερφε μου (αντιστοιχη ειχες και με τις αναρτησεις για τον Χρυσοστομο Σμυρνης). ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ. ΤΟ ΛΕΕΙ ΜΟΝΟς ΤΟΥ. ΥΒΡΙΖΕΙ ΕΥΘΕΩΣ ΑΥΤΟΥς ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΥΛΑΞΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΚΒΕ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΩΣ ΜΠΙΣΟΠΚΒΕ (που λεει και ο Αμεθυστος). Ο Κορναρακης σωστα μιλησε για την ιδιοτυπη τριαδα που υπηρετει ο αιρεσιαρχης (δεν ειναι και ο πρωτος Οικουμενικος εξαλλου) αλλα λεει εδω, αλλα λεει στους παπικους, αλλα λεει στους αλλους ορθοδοξους. Η κλαδικη θεωρια ενυποστατη. Να σπασει τι; Ενα μονο αδερφε να φοβασαι να μην σπασει και ολα τα αλλα ας γινουν κομματια. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ. Ασε τα πολιτικαντικα κατα μέρος και εγκολπωσου τον αγαπημενο Ιησού. Τις υποθεσεις του Εθνους θα τις κανονησει αυτος. Αρκει εσυ να κανονησεις τα δικα σου. ΘΑ ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΑΙΝΙΑΚΙ Ο ΑΜΕΘΥΣΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΝΑ ΔΗΛΩΝΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΓΙΩΝ.

17/2/13 12:42 π.μ.

χαλαρωσε είπε...

ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΠΑΡΑ ΠΟΔΑ Η ΤΟ ΝΕΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΝ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΕΦ ΟΠΛΟΥ ΛΟΓΧΗ. ΑΣΤΑ ΑΔΕΡΦΕ. ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΚΕΝ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΟΧΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΕΚΕΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ. ΜΑΥΤΑ ΚΑΙ ΜΑΥΤΑ ΜΑΥΡΙΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΚΡΥΧΕΡΗΔΕΣ. ΟΧΙ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΧΙ. Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΦΩΤΙΖΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

17/2/13 12:57 π.μ.

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 2/18/2013 08:33:00 μ.μ.

Ο Ζηζιούλας επαναλαμβάνει παλιά αίρεση, Μητροπολίτα Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013 ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

Επειδή κατανοούμε βαθειά τον τίμιο Ορθόδοξο αγώνα σας εναντίον του Οικουμενισμού και επειδή κατανοούμε επίσης την μεγάλη δυσκολία, όπως έχετε εκφραστεί, να πολεμήσετε ανοιχτά εναντίον του, το γεγονός πώς δέν έχει καταδικαστεί ο Οικουμενισμός απο καμμία Σύνοδο, σας τείνουμε χείρα βοηθείας. Ο Οικουμενισμός όπως τον αντιλαμβάνεσθε είναι μία διπλωματική, πολιτική κίνηση, η οποία έχει πολλές ιστορικές σκοπιμότητες. Ποτέ καμία σύνοδος δέν καταδίκασε πολιτικές ιδεολογίες. Επομένως ματαίως περιμένετε κάποια καταδίκη ή κάποια ιστορική συγκυρία που θα σας βοηθήσει στον αγώνα σας για την προστασία της Ορθοδοξίας. Ματαίως ασχολείσθε με εξω-εκκλησιαστικές αιρέσεις. Είναι ιδεολογίες. Ποτίζονται απο το δηλητήριο της εξουσιολαγνείας.

Ο Οικουμενισμός, Μητροπολίτα, εκτός απο το πολιτικό κίνημα, συνοδεύεται και απο μία αληθινή αίρεση, την οποία αντιπροσωπεύει απο πολλών ετών ο Ζηζιούλας και την οποία κατέστησαν κυρίαρχη σήμερα, η θεολογική Θεσ/νίκης, η Ακαδημία Βόλου και το παιδαγωγικό Ινστιτούτο.

Αυτή την αίρεση, αντιμετώπισε και καταδίκασε ήδη, Σύνοδος της Εκκλησίας, βασιζόμενη στους τρείς Θεολογικούς Λόγους του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, του οποίου την Μνήμη εορτάζουμε καί σήμερα. Εκείνη την αίρεση επαναλαμβάνει σήμερα κατά Γράμμα ο Ζηζιούλας, κατακτώντας πνευματικά, σήμερα όπως και τότε, το πατριαρχείο.

Η απιστία και η αθεΐα δέν είναι κάτι νεωτερικό και μοντέρνο, όπως λανθασμένα πιστεύετε, Μητροπολίτα. Η θεληματική πτώση στην αμαρτία και στον πνευματικό θάνατο, το αγκάλιασμα του μεταρρυθμιστού με τον Σατανά, είναι προχριστιανικά φαινόμενα.

Δέν θα υπάρξει ποτέ στην Ιστορία, κάτι νεώτερο απο το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία του Κυρίου. Μόνον το κακό εξελίσσεται.

Αμέθυστος

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 3/14/2013 05:30:00 μ.μ.

Η Εκκλησία διαλύεται από τους Οικουμενιστές Γιὰ τοὺς θεολόγους τῆς «Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Βόλου» καὶ τοῦ «ΚΑΙΡΟΥ»:

 

Η  ΕΚΚΛΗΣΙΑ   ΓΙΝΕΤΑΙ   ΚΑΙ   ΑΠΟΓΙΝΕΤΑΙ;

 

Οἱ στυλοβάτες τῶν κακοδοξιῶν τοῦ Φαναρίου

παλιοὶ θεολόγοι, ἄγευστοι τῶν Πατέρων,

ἀλλὰ  καὶ  οἱ  νέοι ἀνεξέλεγκτοι μετα-πατερικοὶ οἰκουμενιστὲς θεολόγοι, κρυπτόμενοι

πίσω ἀπὸ κενοὺς ἀκαδημαϊκοὺς τίτλους

–ἀλληλοεπαινούμενοι καὶ θαυμαζόμενοι

ἀπὸ τοὺς ἀγνοοῦντας Πιστοὺς

καὶ τοὺς μειονεκτοῦντας θεολογικὰ Ἐπισκόπους–

ἀ π ο δ ο μ ο ῦ ν   συστηματικὰ τὴν Παράδοση

–ὡς «ἐλεύθερα», τάχα, πνεύματα– διδάσκοντες

κάθε εἴδους κακοδοξία ὡς θεολογικὴ ἐπιστημοσύνη!

Ποιοί θὰ θελήσουν νὰ ἀσχοληθοῦν

ἁγιοπατερικὰ μὲ τοὺς τοιούτους;

Πρὸ ἡμερῶν δημοσιεύτηκε ἕνα ἄρθρο, «Ἡ Ἐκκλησία ὡς πρόσκληση πρὸς τὰ Ἔσχατα», ποὺ παρουσίαζε κάποιες θέσεις τοῦ θεολόγου καὶ διευθυντῆ τοῦ περιοδικοῦ «Σύναξη», τοῦ κ. Θαν. Παπαθανασίου.

Μερικὲς φράσεις κλειδιά: «Ἡ Ἐκκλησία σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία δὲν εἶναι κάτι τὸ στατικὸ ἀλλά ἐξελίσσεται». Ἡ Ἐκκλησία «γίνεται ὅταν ἀνοίγεται πρὸς τὸν κόσμο πορευόμενη μέχρι τὴ Βασιλεία».

Τὸ ἄρθρο ἐδῶ: amethystosbooks.blogspot.gr/2013/06/blog-post_9133.html

 

Θέσεις σὰν κι αὐτές, σχολίασε το ἱστολόγιο «Ἀμέθυστος» ὡς ἑξῆς:

Σχόλιο: Πρόκειται για μία σύνοψη όλου του Οικουμενισμού. Όλων των κακοδοξιών στις οποίες στηρίζεται η Ακαδημία Βόλου και η Θεολογική Θεσ/νίκης. Η αίρεση του Ντα Φιόρε και η αίρεση της ιστορικής Εκκλησίας, τίς οποίες έχουμε διαφωτίσει με κάθε τρόπο απο τις πηγές τους, έχουν γίνει αποδεκτές απο τους Χριστιανούς λόγω άγνοιας. Όχι επειδή αγνοούν την πίστη μας, αλλά διότι σήμερα οι Χριστιανοί πιστεύουν στην άγνοια. Αυτό είναι εξάλλου το υποκείμενο. Σήμερα οι Χριστιανοί δέν έχουν την οντότητα να αναμετρηθούν με την Ορθόδοξη διδασκαλία των Πατέρων. Προτιμούν να λικνίζονται στον αφρό της θάλασσας όπως ο Παπαθανασίου και οι λοιποί νάρκισσοι που ευωδιάζουν με το πρόσκαιρο άρωμα τους σήμερα τα θεολογικά πράγματα της Ελλάδος. Δυστυχώς οι Πατέρες όπως και οι ήρωες έχουν χαθεί αμετάκλητα.

Πρὸς τὸν ἱστολόγο εἴδαμε ότι έγινε το ἑξῆς ἐρώτημα-παρατήρηση:

«Συμφωνώ με το σχόλιό σου Αμέθυστε. Όμως, αν έβαζες ένα διαγώνισμα, "Ποιες θέσεις του Παπαθανασίου και των ομοϊδεατών του, δεν συμφωνούν με τις θέσεις της Εκκλησίας", θα "έκοβες" πολλούς μαθητές-πιστούς.

Θα ήταν καλό, λοιπόν, να απαντήσεις εσύ περιληπτικά στην ερώτηση, αφού -όπως παρακολουθώ- έχεις σε άλλες αναρτήσεις ασχοληθεί αναλυτικά με αυτούς. Και όσοι πιστοί, ας πάρουν αφορμή για καλύτερη μελέτη και κατανόηση.

Κ.Ε., εκπαιδευτικός».

Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ δόθηκε ἡ παρακάτω ἀπάντηση:

Σχολιασμός στον Οικουμενισμό!

Σχολιασμός στο κείμενο Η Εκκλησία ως πρόσκληση προς τα έσχατα

 Η Εκκλησία εξελίσσεται μόνον εφόσον δέχεται ή συμπεριλαμβάνει νέους χριστιανούς καθώς οι γενιές των ανθρώπων αλλάζουν. Δεν είναι μία ανεξάρτητη οντότης, ένα πλοίο, ένα τρένο, που πορεύεται πρός την Βασιλεία, αλλάζοντας. Διότι το γίγνεσθαι σημαίνει αλλαγή.

Εκκλησία και Βασιλεία είναι ο Κύριος, ο Αυτός, ο Α και ο Ω. Διότι Εκκλησία είναι το σώμα του Κυρίου, το χαρισματούχο σώμα, οι Άγιοι. Δέν είναι η Σύναξη της Κυριακής, όπως πρεσβεύει ο κλήρος.

Πολλοί οι κλητοί, λίγοι οι εκλεκτοί, λέει ο Κύριος. Εκκλησία είναι αυτοί οι λίγοι. Σήμερα ο Οικουμενισμός και ο κληρικαλισμός ονομάζουν Εκκλησία τους κλητούς. Γι’ αυτό και έχουν το θράσος να μας λένε πώς η Εκκλησία καλεί και προσκαλεί τον κόσμο να γίνει Βασιλεία.

Υπάρχει σαφώς μία αυτονομημένη έννοια της Εκκλησίας, από τον Κύριο. Η Εκκλησία, όπως και η Δημιουργία του Κάντ, κατασκευάστηκε και έμεινε ελεύθερη να πορευθεί πρός τα έσχατα όπου θα την περιμένει και όπου θα πρέπει να είναι ολόκληρη και τέλεια. Την κατασκεύασε και της έδωσε μία κλωτσιά αφήνοντας την στην μοίρα της, παρακολουθώντας την έκτοτε από τον θρόνο του.

Πώς μπορεί η Εκκλησία να ανοιχθεί πρός τον κόσμο!; Που βρίσκεται όταν είναι κλειστή; Και κλεισμένη στον ου τόπο, συνεχίζει να είναι εκκλησία; Δέν αποτελείται δηλαδή απο ανθρώπους; Η Εκκλησία για τον Παπαθανασίου είναι θεσμός. Κληρικαλισμός. Ένας τάφος που ανοίγει κάθε πανσέληνο για να πάρει μέσα του καινούργιο αίμα, μέχρι την Βασιλεία.

Μία συντήρηση μετά διαιωνίσεως, διότι εξελίσσεται μαζί με τον κόσμο, μέσα στον κόσμο, προσπαθώντας να τον πείσει να πηδήξει στο δικό της τραίνο που πάει πρός την Βασιλεία. Μία παράλληλη πορεία μέ διαφορετικό τέλος!; Ή έχουν το ίδιο;

Η Εκκλησία ανήκει στο πνεύμα και αγκαλιάζει όλον τον κόσμο. Δηλαδή είναι κάτι άλλο απο τον κόσμο! Που βρίσκεται; Στον αέρα; Στόχος της Εκκλησίας είναι η μεταμόρφωση της κτίσης και η ένωσή της με τον Θεό! Δυστυχώς έχουμε καθαρά μία τέταρτη θεότητα! Γιατί στόχος του Κυρίου ποιός είναι;

Για τους οικουμενιστές η Εκκλησία αποτελείται απο στατικά στουρνάρια ή απο εξελιγμένους, προοδευμένους νέους σαν τους ίδιους.

Το κείμενο είναι μία κουρασμένη σούπα με τις γνωστές έννοιες της αιρέσεως της οικονομίας του Αγίου Πνεύματος. Που σημαίνει την υπέρβαση της Εκκλησίας του Κυρίου, στην Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος, το οποίο όπου θέλει πνεί. Και εκεί που είδαμε και πάθαμε να μάθουμε την ταπεινότητα τού Κυρίου, με το γεννηθήτω το θέλημά Σου. Ιδού δούλοι Κυρίου γεννητό μας κατά το Ρήμα Σου, ξαφνικά βρίσκουμε το Άγιο Πνεύμα μπροστά μας που μας ελευθερώνει απο τα δεσμά του Κυρίου, διότι αυτό όπου θέλει πνεί. Έχει διαφορετική θέληση απο τον Κύριο και απο τον Πατέρα.  Απελευθέρωση των νέων Χαρισματούχων.

Μπράβο στον Παπαθανασίου. Δέν μπορεί να κάνει το θέλημά του. Αλλά μπορεί να κάνει το θέλημα τού Αγίου Πνεύματος που κάνει ό,τι θέλει, όπου θέλει πνεί. Αγάπα και κάνε ό,τι θές. Μήν πιέζεσαι.

Ο Αυγουστίνος ο μόνος και λατρευτός Μετα-Πατέρας.

Μαζί με τον Τρεμπέλα.

Αναρχος κατά αναλογίαν καί ο άνθρωπος, αλλά αυτή τή φορά κατ' ουσίαν. ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Διότι η Ελευθερία είναι η ουσία του ανθρώπου. 
Είναι απλές αντιγραφές και περιλήψεις δυτικής θεολογίας μόνο που οι δικοί μας εισαγωγείς στη θέση των επιχειρημάτων βάζουν τά Πρέπει. Και νομίζουν ότι παρουσιάζουν πρωτότυπη εργασία. Φτηνή αίρεση είναι.

Αμέθυστος

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 6/06/2013 03:15:00 μ.μ.