Η καθημερινότητα ως μοχλός σωτηρίας Toυ Γέροντας Σοφρώνιος Σαχάρωφ

 

Η πνευματική μας πρόοδος εξαρτάται κυρίως από τη στάση μας

204. Ο σκοπός που θέτουμε στη ζωή μας εμποτίζει όλες τις πράξεις μας. Αν π.χ. επιδιώκουμε πρώτα απ’ όλα να κερδίσουμε χρήματα, όλα όσα θα κάνουμε θα απορρέουν από εκεί.

205. Η εργασία, η κοινωνική θέση δεν έπρεπε να έχουν καμιά σημασία στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Η υπεροχή δεν είναι εξωτερική, αλλά εσωτερική: Όποιος αγαπά περισσότερο τον Θεό, όποιος προσεύχεται περισσότερο, όποιος προσπαθεί περισσότερο να φυλάξει τις εντολές, θα είναι πιο κοντά στον Κύριο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ελευθερώστε το πνεύμα σας από κάθε σκέψη «καριέρας». Δεν υπάρχει καριέρα στην πνευματική ζωή.

206. Αν η εν Χριστώ σωτηρία είναι ο μοναδικός σκοπός της ζωής μας, ό,τι κάνουμε γίνεται πράξη προσευχής, πράξη λειτουργική.

207. Καθετί που κάνετε, η εργασία σας, μπορεί να είναι για τη σωτηρία σας. Αυτό εξαρτάται από σας, από τον τρόπο που το κάνετε. Η ιστορία γνωρίζει πλήθος μοναχών που διακονούσαν στο μαγειρείο, στον ξενώνα και έγιναν μεγάλοι Άγιοι. Η οδός της σωτηρίας συνίσταται στο να εργάζεται κάποιος χωρίς πάθος, προσευχόμενος.

208. Γνωρίζετε ίσως τον μοναχό εκείνο που ήταν μάγειρας σε όλη του τη ζωή σε κάποιο μοναστήρι του Κιέβου. Κοιτάζοντας τη φωτιά κάτω από το τηγάνι του, έβλεπε τον εαυτό του συνεχώς στις φλόγες του Άδη. Έγινε άγιος. Το διακόνημα του δεν τον εμπόδισε να είναι πάντοτε μαζί με τον Θεό.
209. Μην χάνετε τον καιρό σας ζώντας χωρίς προσευχή, χωρίς σκέψη.
210. Το καθετί στη ζωή μας έχει κάποιο πνευματικό νόημα. Ας αναζητήσουμε πρώτα, πώς μπορούμε να εργαζόμαστε κρατώντας την καρδιά, το νου και την προσοχή μας στον Θεό.

211. Είθε ο Θεός να σας δώσει τη δύναμη να κρατήσετε το πνεύμα, το νου και την καρδιά σας στο Πνεύμα του Χριστού. Τότε ο,τιδήποτε και αν συμβεί θα μπορεί πολύ γρήγορα βαθιά να μεταμορφωθεί. Αυτό που ήταν ανιαρό και αποθαρρυντικό θα εξαφανισθεί, μεταμορφωμένο από τον πόθο σας να είστε εκεί όπου είναι ο Χριστός, ο Θεός σας.

212. Για να διατηρούμε το πνεύμα και την καρδιά μας εν ειρήνη ενώπιον της κρίσεως του Θεού, δεν πρέπει να κάνουμε τίποτε που να μπορεί να ενοχλήσει τον πλησίον. Οφείλουμε να κερδίζουμε οι ίδιοι τα προς το ζην με την εργασία μας.

213. Πρέπει πάση θυσία να μην αφήσουμε να μας εμποδίσουν οι μέριμνες της καθημερινής ζωής να παραμείνουμε εν Πνεύματι με τον Χριστό, που βρίσκεται στα δεξιά του Πατρός και με το Πνεύμα το Άγιο.

214. Μερικές φορές οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν την ακόλουθη μεταφορά: Αν βρισκόμαστε κάπου με έναν αυτοκράτορα, η παρουσία του επηρεάζει καθετί που κάνουμε. Γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και με τον αιώνιο Βασιλιά μας; Αφού είναι παρών, ας κάνουμε το καθετί κάτω από το βλέμμα Του. Πάντοτε.

215. Κάθε μέρα, κάθε νύκτα, ας σκεπτόμαστε ότι ο Θεός μας κοιτάζει, ακούει τις προσευχές μας, βλέπει τα βάθη του πνεύματός μας. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι βλέπουμε τον Θεό «καθώς εστι», αλλ’ όμως δημιουργεί κάποια «ατμόσφαιρα» που μας επιτρέπει να διακρίνουμε τις ατέλειες μας, τη διάχυση του πνεύματος μας, τα λάθη μας στις σχέσεις μας με τους άλλους κατά τη διάρκεια της ημέρας.

216. Ζώντας με άλλους ανθρώπους, υποβαλλόμαστε σε ορισμένους περιορισμούς, εξωτερικούς κανόνες, εξαναγκασμούς κ.τ.λ. Αλλά το πνεύμα που εκπορεύεται από τον Θεό υπερβαίνει όλους αυτούς τους τύπους.

217. Η σκέψη μας ας είναι εκεί όπου είναι ο Χριστός. Τότε η προσευχή μας θα είναι μαζί Του και δε θα μένει πολύς χώρος για τα πάθη. Θα συνηθίσουμε να ζούμε με αυτόν τον τρόπο, και με αυτή την ειρηνική ζωή θα ανοικοδομήσουμε όλο το είναι μας.
218. Στη ζωή δεν υπάρχει τίποτε τετριμμένο, μικρό, ασήμαντο.

219. Κρατώντας το πνεύμα στον Θεό, είναι εύκολο να τηρούμε όλους τους νόμους, τους κανόνες και τους εξωτερικούς περιορισμούς, χωρίς να γινόμαστε δούλοι τους. Οι εξωτερικοί τύποι της ζωής συνδυάζονται εύκολα με την πνευματική συνείδηση. Η φαινομενική τάξη της ζωής παραμένει η ίδια, αλλά το περιεχόμενο της αλλάζει.

220. Η πνευματική μας πρόοδος εξαρτάται κυρίως από τη στάση μας.

Πηγή: (Απόσπασμα από το βιβλίο “Περί Πνεύματος και ζωής”, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας), Η άλλη όψη

ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ (Ἅγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς) Ἀπὸ τὴν Ἑρμηνεία τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς στὶς Ἐπιστολὲς τοῦ Ἁγ.Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.

 

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

(Α´ Ἰω. γ´ 18-19)
Ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ζεῖ στὸν ἄνθρωπο καὶ δρᾶ μέσα του καὶ γύρω του ἀπ᾽ αὐτὸν διὰ τῶν ὑπολοίπων θεϊκῶν ἀρετῶν καὶ τῶν ἁγίων δυνάμεων. Μέσα ἀπ᾽ αὺτὲς ἐμφανίζεται, πραγματώνεται, συγκεκριμενοποιεῖται· εἶναι τὰ ἔργα της, οἱ μαρτυρίες της, ἡ ἀληθινότητά της. Ὡς πρὸς αὐτὴν τὴν θεανθρώπινη δραστηριότητά της καὶ ἀληθινότητά της ἐκείνη διακρίνεται ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες ἐπονομαζόμενες ἀγάπες, ψευδοαγάπες: τὶς ἀφηρημένες, τὶς πρόσκαιρες, τὶς φαντασμένες, τὶς οὑμανιστικές, τὶς ἀνθρωποειδεῖς. Ἡ Ἀγάπη εἶναι ἀληθινή, ὄταν πράττει γιὰ τοὺς ἀδελφοὺς ὅλα τὰ εὐαγγελικὰ ἔργα: τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἐλεημοσύνη, τὴν προσευχή κ.τ.ὅ. … Ἡ Θεία Ἀλήθεια εἶναι ψυχὴ τῆς Θείας Ἀγάπης.

(Β´ Ἰω. 1-3)
Ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁμοούσιες· ἐξ ὁλοκλήρου ἀλληλένδετες, συμπλέκονται ἀπεριόριστα καὶ ἀτελείωτα. Γι᾽ αὐτὲς μποροῦμε νᾶ ποῦμε: ἡ Ἀγάπη ζεῖ μὲ τὴν Ἀλήθεια· ἡ Ἀλήθεια ζεῖ μὲ τὴν Ἀγάπη. Ἐὰν ἡ Ἀγάπη ἔχει γλῶσσα, τότε αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἀντιστρόφως: ἐὰν ἡ Ἀλήθεια ἔχει γλῶσσα, τότε αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀγάπη. …Ὅπου δὲν ὑπάρχει Ἀλήθεια, δὲν ὑπάρχει Ἀγάπη. Παράδειγμα: ὁ διάβολος. Αὐτὸς εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια, ἐπειδὴ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀγάπη…Γι᾽ αὐτὸ ὁ διάβολος εἶναι προσωποποίηση τοῦ μίσους πρὸς τὴν Ἀλήθεια. Τὸ ψέμα καὶ τὸ μῖσος εἶναι ὁμοούσια, ὅπως εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ἀγάπη.

ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ! -2 (Ο ΑΓ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ) Ο ΑΓ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΑΠΕΙΛΗ ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ

1. Γράφεται στὸ προαναφερθὲν «χριστιανικὸ» βιβλίο (βλ. σχετ.: ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ, “ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ” ΠΡΟΓΕΦΥΡΩΜΑ ΣΤΟ ΑΦΥΣΙΚΟ, ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ! ): «Ὅλα τὰ πάθη διακρίνονται ἀπὸ μικρὴ ἢ μεγάλη ἐγωκεντρικότητα, ἡ ὁποία ἐμποδίζει τὴν ἀγάπη. Πῶς μποροῦμε νὰ καταλογίσουμε ἐγωκεντρικότητα σὲ ἕναν ὁμοφυλόφιλο, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ τὸν σύντροφό του μὲ πιστότητα καὶ ἀφοσίωση; Καὶ σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ στερεότυπα, αὐτοὶ ὑπάρχουν […] Ἡ πνευματικὴ ἔννοια τοῦ πάθους δὲν μπορεῖ νὰ χρησιμεύσει γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴν ἀνθρωπολογικὴ πραγματικότητα τῆς ὁμοφυλοφιλίας. […]» (σελ. 158- 159)
.            Ὁ ἅγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἀπαντᾶ θεολογικῶς στὴν ἀνωτέρω ἀγαπολογικὴ φλυαρία καὶ δείχνει ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μὲ τὴν Ἀλήθεια (δηλ. τὸν Χριστό) καὶ ὅτι συνεπῶς δὲν ὑπάρχει γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς καμιὰ ἄλλη ΑΓΑΠΗ ἀπὸ τὴν μόνη ἀληθινὴ ἐν Χριστῷ Ἀγάπη (βλ. σχετ.: «ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ (Ἅγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς).) Καὶ συνεπῶς εἶναι πολὺ παρακεκιδυνευμένο νὰ ἀναφέρεται ἕνας χριστιανὸς θεολόγος συγγραφέας στὴν ἀγάπη, μὲ τὴν ἀναλώσιμη, εὔκολη, διαδεδομένη καὶ «πιασάρικη» κοσμικὴ σημασία καὶ ἔννοια, γιὰ νὰ ἀναπτύξει μονόδρομα τὴν σκέψη του, χωρὶς νὰ λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψιν του τὴν ἀποστολικὴ παράδοση καὶ πατερικὴ ἑρμηνεία (τὰ «ἐκκλησιαστικὰ στερεότυπα» ἆραγε😉 καὶ κατ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο νὰ ἀφήνει χῶρο γιὰ κακόδοξες παρερμηνεῖες μὲ ἀνυπολόγιστο πνευματικὸ κόστος.
.           Ἰδοὺ τί γράφει ὁ ἅγ. Ἰουστίνος:
(Α´ Ἰω. γ´ 18-19)
Ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ζεῖ στὸν ἄνθρωπο καὶ δρᾶ μέσα του καὶ γύρω του ἀπ᾽ αὐτὸν διὰ τῶν ὑπολοίπων θεϊκῶν ἀρετῶν καὶ τῶν ἁγίων δυνάμεων. Μέσα ἀπ᾽ αὐτὲς ἐμφανίζεται, πραγματώνεται, συγκεκριμενοποιεῖται· εἶναι τὰ ἔργα της, οἱ μαρτυρίες της, ἡ ἀληθινότητά της. Ὡς πρὸς αὐτὴν τὴν θεανθρώπινη δραστηριότητά της καὶ ἀληθινότητά της ἐκείνη διακρίνεται ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες ἐπονομαζόμενες ἀγάπες, ψευδοαγάπες: τὶς ἀφηρημένες, τὶς πρόσκαιρες, τὶς φαντασμένες, τὶς οὑμανιστικές, τὶς ἀνθρωποειδεῖς. Ἡ Ἀγάπη εἶναι ἀληθινή, ὅταν πράττει γιὰ τοὺς ἀδελφοὺς ὅλα τὰ εὐαγγελικὰ ἔργα: τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἐλεημοσύνη, τὴν προσευχή κ.τ.ὅ. … Ἡ Θεία Ἀλήθεια εἶναι ψυχὴ τῆς Θείας Ἀγάπης.
(Β´ Ἰω. 1-3)
Ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁμοούσιες· ἐξ ὁλοκλήρου ἀλληλένδετες, συμπλέκονται ἀπεριόριστα καὶ ἀτελείωτα. Γι᾽ αὐτὲς μποροῦμε νὰ ποῦμε: ἡ Ἀγάπη ζεῖ μὲ τὴν Ἀλήθεια· ἡ Ἀλήθεια ζεῖ μὲ τὴν Ἀγάπη. Ἐὰν ἡ Ἀγάπη ἔχει γλῶσσα, τότε αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἀντιστρόφως: ἐὰν ἡ Ἀλήθεια ἔχει γλῶσσα, τότε αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀγάπη. …Ὅπου δὲν ὑπάρχει Ἀλήθεια, δὲν ὑπάρχει Ἀγάπη. Παράδειγμα: ὁ διάβολος. Αὐτὸς εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια, ἐπειδὴ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀγάπη…Γι᾽ αὐτὸ ὁ διάβολος εἶναι προσωποποίηση τοῦ μίσους πρὸς τὴν Ἀλήθεια. Τὸ ψέμα καὶ τὸ μῖσος εἶναι ὁμοούσια, ὅπως εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ἀγάπη.… Ὁ Κύριος Χριστὸς εἶναι ταυτόχρονα καὶ τέλεια Ἀλήθεια καὶ τέλεια Ἀγάπη· αὐτὲς εἶναι μέσα Του ἀδιαχώριστες ὅπως ἡ κόρη ἀπὸ τὸν ὀφθαλμό.
(Β´ Ἰω. 4-5)
Τί σημαίνει νὰ εἶσαι χριστιανός; «Περιπατῶν ἐν ἀληθείᾳ», νὰ εἶσαι ὅλος ἐν τῇ Ἀληθείᾳ καὶ ἐκ τῆς Ἀληθείας… Αὐτὸ ἐξασφαλίζει στὸν ἄνθρωπο τὴν ἀθανασία καὶ τὴν αἰώνια ζωή, ἐπειδὴ τὸν σώζει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ βασικὸ καὶ κύριο ψέμα. Ἡ ἁμαρτία σ᾽ ὅλες τὶς ἀμέτρητες μορφές της μόνο ἕνα κάνει: ψεύδεται. Λέει στὸν ἄνθρωπο ὅτι μπορεῖ νὰ τοῦ δώσει ζωή, ἐνῶ τὸν καταποντίζει στὸν θάνατο.
2. Στὸ ἴδιο βιβλίο γράφεται πάλι: «Ὁ σημερινὸς ἐκκλησιαστικὸς λόγος περὶ ὁμοφυλοφιλίας πρέπει νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι αὐτὴ δὲν ἀποτελεῖ πάθος ἀλλὰ κατάσταση· ὅτι δὲν χωρᾶ στὶς παραδοσιακὲς φόρμες ποὺ διαθέτουμε μέχρι τώρα».
(Α´ Ἰω. δ´ 9)
Γράφει ὁ ἅγ. Ἰουστίνος: «Στὴν πραγματικότητα, ἡ θεοζωὴ καὶ ἡ διαβολοζωή, ἡ θεοφιλία καὶ ἡ διαβολοφιλία εἶναι οἱ μόνοι δύο τρόποι ἀνθρώπινης ζωῆς στὴν γῆ, ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΔΥΟ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης σὲ ὁποιονδήποτε κόσμο».
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μόνον ΔΥΟ «φόρμες» ὑπάρχουν: Χριστοφιλία ἢ διαβολοφιλία. Διαλέγεις καὶ παίρνεις!

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (Ἅγ. Ἰουστίνος Πόποβιτς) Ἀπὸ τὴν Ἑρμηνεία τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς στὶς Ἐπιστολὲς τοῦ Ἁγ.Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.

 
(Β´ Ἰω. 1-3)
.              Ἡ  Ἀγάπη καὶ ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁμοούσιες· ἐξ ὁλοκλήρου ἀλληλένδετες, συμπλέκονται ἀπεριόριστα καὶ ἀτελείωτα. Γι᾽ αὐτὲς μποροῦμε νὰ ποῦμε: ἡ Ἀγάπη ζεῖ μὲ τὴν Ἀλήθεια· ἡ Ἀλήθεια ζεῖ μὲ τὴν Ἀγάπη. Ἐὰν ἡ Ἀγάπη ἔχει γλῶσσα, τότε αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἀντιστρόφως: ἐὰν ἡ Ἀλήθεια ἔχει γλῶσσα, τότε αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀγάπη. Τὴν Ἀλήθεοια κατέχει ὅποιος κατέχει τὴν Ἀγάπη. Ἡ Ἀλήθεια δὲν  μπορεῖ νὰ ζεῖ σὲ ψυχὴ ὅπου δὲν μένει ἡ Ἀγάπη, ἐπειδὴ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ Ζωὴ τῆς Ἀλήθειας, ἡ πνοὴ τῆς Ἀληθείας, ἡ καρδιὰ τῆς Ἀληθείας. Πόση Ἀλήθεια ὑπάρχει στὸν ἄνθρωπο τὸ δείχνει ἡ Ἀγάπη του. Ὅπου δὲν ὑπάρχει Ἀλήθεια, δὲν ὑπάρχει οὔτε Ἀγάπη. Παράδειγμα ὁ διάβολος. Αὐτὸς εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια, ἐπειδὴ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀγάπη. Αὐτὸς «ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν» (Ἰω. η´ 44) ἀλλὰ ξέπεσε ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια καὶ ἐκτροχιάστηκε ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια. Γι᾽ αὐτὸ «ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ», καὶ ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ» (Ἰω. η´ 44) Γι᾽ αὐτὸ ὁ διάβολος εἶναι προσωποποίηση τοῦ μίσους πρὸς τὴν Ἀλήθεια. Τὸ ψέμα καὶ τὸ μῖσος εἶναι ὁμοούσια, ὅπως εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ἀγάπη… Ὁ Κύριος Χριστὸς εἶναι ταυτοχρόνως καὶ τέλεια Ἀλήθεια καὶ τέλεια Ἀγάπη· αὐτὲς εἶναι μέσα Του ἀδιαχώριστες ὅπως ἡ κόρη ἀπὸ τὸν ὀφθαλμό…Ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἅγια καὶ ἄθραυστα δοχεῖα τῆς χάριτος, τοῦ ἐλέους καὶ τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ.

Και η χαρά αυτή που προξενείται τότε στην ψυχή και στο σώμα είναι αλάνθαστη υπενθύμιση της αθάνατης ζωής Γρηγόριος ο Παλαμάς (Άγιος)

 

Γιατί, κατά τον άγιο Διάδοχο, ο νους εκείνων που απαλλάχθηκαν από τα καλά του βίου για την ελπίδα των μελλόντων αγαθών, καθώς κινείται μ' ευρωστία λόγω της αμεριμνίας, αισθάνεται την ανέκφραστη θεία αγαθότητα και μεταδίδει, ανάλογα με την προκοπή του, και στο σώμα τη δική του καλή κατάσταση. Και η χαρά αυτή που προξενείται τότε στην ψυχή και στο σώμα είναι αλάνθαστη υπενθύμιση της αθάνατης ζωής.

Άλλο φως αντιλαμβάνεται ο νους, άλλο η αίσθηση. Η αίσθηση αντιλαμβάνεται το αισθητό φως που δείχνει τα αισθητά ως αισθητά. Φως του νου είναι η γνώση που υπάρχει στα νοήματα. Δεν αντιλαμβάνονται λοιπόν το ίδιο φως η όραση και ο νους, αλλά έως ότου καθένα από αυτά ενεργεί κατά τη δική του φύση και μέσα στις κατά φύση συνθήκες.

Όταν όμως οι άξιοι ευτυχήσουν να λάβουν πνευματική και υπέρλογη χάρη και δύναμη, τότε και με την αίσθηση και με το νου βλέπουν αυτά που είναι πάνω από κάθε αίσθηση και κάθε νου, με τρόπο που «γνωρίζει μόνο ο Θεός κι εκείνοι που δέχονται αυτές τις θείες ενέργειες» — για να χρησιμοποιήσομε την έκφραση του Μεγάλου Γρηγορίου του Θεολόγου.

Η κατά Θεόν ανάγνωση Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός

 

Η κατά Θεόν ανάγνωση πρέπει να γίνεται για να μην περιπλανιέται ο νους εδώ και εκεί. Αυτή είναι η αρχή της σωτηρίας, γιατί ο εχθρός μισεί, καθώς λέει ο Σολομών, τον ήχο που προειδοποιεί για τον ερχομό του(Παροιμ. 11,15)· όπως και ο ρεμβασμός της διάνοιας είναι η αρχή της αμαρτίας, καθώς λέει ο άγιος Ισαάκ. 

Εκείνος που θέλει να αποφύγει την αμαρτία τελείως, πρέπει το πιο πολύ να μένει στο κελί του. Αν τον κυριεύει η ακηδία, ας εργάζεται λίγο, όπως και ο απαθής και ο γνωστικός, για ωφέλεια άλλων και βοήθεια κάποιων ασθενών. 

Έτσι έκαναν οι μεγάλοι Πατέρες από συγκατάβαση και εξομοιώνονταν με τους εμπαθείς, από ταπεινοφροσύνη, γιατί μπορούσαν παντού να έχουν το Θεό μέσα τους και να σχολάζουν στην κατά Θεόν θεωρία, ακόμα και στο εργόχειρο και στην αγορά, όπως λέει ο μέγας Βασίλειος για τους πάρα πολύ τέλειους, ότι «αυτοί και ανάμεσα στο πλήθος είναι πάντοτε σαν μόνοι στον εαυτό τους και στο Θεό».

Εκείνος τώρα που δεν τα έχει ακόμη αυτά, αλλά θέλει να δώσει διαζύγιο στην ακηδία, οφείλει να απορρίπτει κάθε συναναστροφή με τους ανθρώπους και τον υπέρμετρο ύπνο και να την αφήσει να του λιώσει το σώμα και την ψυχή, μέχρις ότου βαρεθεί και φύγει, διαπιστώνοντας την υπομονή του στην κατά Θεόν ακατάπαυστη σχολή και στην ανάγνωση και στην καθαρή προσευχή. 

Γιατί όταν ο εχθρός δει ότι είναι ικανός να κατορθώσει κάτι, εξακολουθεί να πολεμά· αλλιώς, υποχωρεί, ή τελείως ή προσωρινά. Γι' αυτό οφείλει εκείνος που θέλει να νικήσει τους εχθρούς, να έχει μεγάλη υπομονή· όποιος υπομείνει ως το τέλος, αυτός θα σωθεί(Ματθ. 10,22). «Είναι δίκαιο για το Θεό, λέει ο Απόστολος, να ανταποδώσει θλίψη σ' όσους μας λυπούν, και σ' εμάς που θλιβόμαστε, ανακούφιση»(Β΄ Θεσ. 1, 6-7).

Οι δύο λύπες Αγίου Νικολάου Αχρίδος

 

Αγίου Νικολάου Αχρίδος  

Μου γράφεις, ότι μια ανεξήγητη και ανυπέρβλητη θλίψη σε τυραννάει. Έχεις υγεία. Το σπίτι σου είναι γεμάτο. Η ψυχή σου όμως είναι άδεια, είναι γεμάτη από ΜΑΥΡΗ ΘΛΙΨΗ.

Πήγες σε παραθαλάσσια μέρη. Σε διασκεδάσεις και χαρές. Όλα αυτά όμως χειροτέρεψαν την κατάσταση. Η θλίψη σου έγινε μεγαλύτερη.Πρόσεξε! Αυτή η θλίψη είναι επικίνδυνη αρρώστια της ψυχής.

Ο Απόστολος Παύλος μιλάει για την λύπη κατά Θεόν, που οδηγεί στην μετάνοια. και για την λύπη κατά κόσμον, που κρύβει μέσα της τον θάνατο. Εσύ -είναι φανερό- έχεις την δεύτερη. 

* Η κατά Θεόν λύπη λυτρώνει τον άνθρωπο. Αιτία αυτής της λύπης είναι η ενθύμηση των αμαρτιών μας. Ο άνθρωπος θυμάται τις αμαρτίες του και ζητά­ει το έλεος και την βοήθεια του Θεού. Και εξ αιτίας της αγάπης του για τον Θεό λυπάται όταν βλέπει, ότι κάποιος ξέφυγε από τον δρόμο του Θεού.

Όμως αυτή η λύπη οδηγεί στην χαρά. Ο Απόστολος Παύλος λέει, ότι οι πραγματικοί δούλοι του Χριστού είναι «λυπούμενοι, αεί δε χαίροντες». Αυτή η χαρά τους μέσα στη θλίψη προέρχεται από το ότι αισθάνονται κοντά τους τον Θεό. Έτσι παίρνουν παρηγοριά από Αυτόν. Λέει και ο Ψαλμωδός Δαβίδ: «Εμνήσθην του Θεού και ευφράνθην».

* Η κοσμική λύπη μοιάζει με τα σύννεφα που εμποδίζουν τον ήλιο να λάμπη και να θερμαίνη. Το ίδιο και η δική σου λύπη. Μαύρο σύννεφο είναι, που σου κρύβει το φως. και σου στερεί την ζεστασιά της παρουσίας του Θεού.

Γι' αυτό πρέπει να κάνεις μια λεπτομερή και ακριβή εξομολόγηση. Να τα ειπείς όλα. Ακόμη και αυτά που τα θεωρείς μικρές αμαρτίες. Να μετανοήσεις και να κλάψεις, γι' αυτές. Γιατί αυτές είναι που σαν αράχνες σου κατατρώγουν την καρδιά. Αυτός είναι ο λόγος που σε εξουσιάζουν δαιμονικές δυνάμεις. Δαιμονικοί λογισμοί....

Στήριξε την ελπίδα σου μόνο στον Χριστό. Και ο Χριστός βλέποντας την πίστη σου θα σου χαρίσει γρήγορα την χαρά. Θα σου δώσει τέτοια χαρά, που καμμιά δύναμη, ούτε ανθρώπινη, ούτε δαιμονική, δεν θα μπορέσει να στην αφαιρέσει.Για την ΜΕΤΑΝΟΙΑ, την μοναδική λύση στα αδιέξοδά μας

"ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»