Η ελπίδα και η εμπιστοσύνη στο Θεό

Η ελπίδα και η εμπιστοσύνη στο Θεό Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου
Πολέμησε για να νικήσεις την ολοκληρωτική ελπίδα στο Θεό

Είναι πολύ αναγκαίο σε αυτόν τον πόλεμο, το να μην εμπιστευώμαστε τον εαυτόν μας, όπως είπαμε· παρόλα αυτά, εαν απελπισθούμε μόνο, δηλαδή, εάν αποβάλουμε, μόνον κάθε πεποίθησι του εαυτού μας, βέβαια, ή τραπούμε σε φυγή, ή θα νικηθούμε, και θα κυριευθούμε από τούς εχθρούς. Γι’ αυτό, κοντά στη ολοκληρωτική απάρνησι τού εαυτού μας, χρειάζεται ακόμη και η πλήρης ελπίδα και εμπιστοσύνη στο Θεό, ελπίζοντας δηλαδή από αυτόν μόνο κάθε καλόν και κάθε βοήθεια και νίκη.

Γιατί, καθώς από τον εαυτό μας, όπου είμαστε το τίποτα, τίποτα άλλο δεν περιμένουμε, παρά γκρεμίσματα και πτώσεις, για τα οποία και πρέπει να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας τελείως, κατά αυτό τον τρόπο θα απολαύσουμε οπωσδήποτε από τον Θεόν κάθε νίκη, αμέσως μόλις οπλίσουμε την καρδιά μας με μίαν ζωντανή ελπίδα σε αυτόν, ότι θα λάβουμε την βοήθειά του σύμφωνα με εκείνο το ψαλμικό «σ’ αυτόν έλπισε η καρδιά μου και βοηθήθηκα» (Ψαλμ. 27,9).

Αυτήν την ελπίδα, μαζί και βοήθεια, μπορούμε να πετύχουμε για τέσσερις λόγους.

α) Γιατί την ζητάμε από ένα Θεό, ο οποίος με το να είναι Παντοδύναμος, ό,τι θέλει μπορεί να το κάνη και στη συνέχεια μπορεί να βοηθήση και μάς.

β) Γιατί, την ζητάμε από ένα Θεό ο οποίος, όντας άπειρα σοφός, όλα, τα πάντα γνωρίζει με πλήρη τελειότητα, και επομένως γνωρίζει όλο εκείνο πού ταιριάζει στη σωτηρία μας.
γ) Γιατί ζητάμε αυτή την βοήθεια, από ένα Θεό, ο οποίος, για να είναι ατέλειωτα αγαθός, με μία αγάπη και θέλησι πού δεν περιγράφεται, είναι πάντα έτοιμος για να δώση απο ώρα σε ώρα, και από στιγμή σε στιγμή, όλη τη βοήθεια πού μάς χρειάζεται, για την πνευματική και ολοκληρωτική νίκη τού εαυτού μας, αμέσως όταν τρέξουμε στην αγκαλιά του με σταθερή ελπίδα.

Και πώς είναι δυνατόν, ο κάλος εκείνος Ποιμένας μας, πού έτρεχε τριαντατρία χρόνια αναζητώντας το χαμένο πρόβατο, με τόσο δυνατές φωνές, πού βράχνιασε ο λάρυγκας, πού περπάτησε δρόμο τόσο κοπιαστικό και ακανθώδη, πού έχυσε όλο του το αίμα και έδωσε τη ζωή, πώς είναι δυνατόν, λέω, τώρα πού αυτό το πρόβατο ακολουθεί πίσω του, και με επιθυμία φωνάζει, και τον παρακαλεί, να μη γυρίση σε αυτό τούς οφθαλμούς του;

Πώς μπορεί να μην το ακούση; και να μην το βάλη στους θείους του ώμους, κάνοντας γιορτή με όλους τούς Αγγέλους τού ουρανού; και αν ο Θεός μας δεν παύει από το να γυρεύη με μεγάλη επιμέλεια και αγάπη, να βρη κατά την ευαγγελική παραβολή, τη χαμένη δραχμή, τον τυφλό και κωφό αμαρτωλό, πώς γίνεται τώρα να εγκαταλείψη αυτόν, πού σαν χαμένο πρόβατο, φωνάζει και καλεί τον δικό του Ποιμένα; και ποιος θα πιστέψη ποτέ, πώς ο Θεός, πού χτυπάει πάντα την καρδιά τού ανθρώπου, επιθυμώντας να μπη μέσα και να δειπνήση, σύμφωνα με την ιερή Αποκάλυψι (1), δίνοντας σε αυτόν τα χαρίσματά του, ότι, όταν τού ανοίγη την καρδιά ο άνθρωπος και τον προσκαλή, αυτός θα έπρεπε να κάνη με την θέλησί του τον κωφό και να μη θέλη να μπη;

Ο δ’ τρόπος για ν’ απόκτηση κάποιος αυτήν την στο Θεόν ελπίδα και βοήθεια, είναι το να τρέξη με την μνήμη του στην αλήθεια των θείων Γραφών, οι οποίες, σε τόσα μέρη ας δείχνουν φανερά, ότι δεν έμεινε πότε ντροπιασμένος και αβοήθητος, όποιος έλπισε στον Θεό. «Κοιτάξτε τις αρχαίες γενεές και στοχασθήτε· ποιος εμπιστεύθηκε στον Κύριο και καταντροπιάσθηκε;» (Σειραχ 2,9) (2).

Με τα τέσσαρα λοιπόν αυτά όπλα οπλίσου, αδελφέ μου. Και άρχισε το έργο, και πολέμησε για να νικήσης· και βέβαια από αυτά θα αποκτήσης, όχι μόνον την ολοκληρωτική ελπίδα στον Θεό, αλλά και την ολοκληρωτική απελπισία στον εαυτό σου, για την οποία δεν παραλείπω να σού υπενθυμίσω και σε αυτό το κεφάλαιο, ότι έχεις πολλή ανάγκη από την γνώσι της· επειδή, στον άνθρωπο είναι τόσον πολύ προσκολλημένη η εμπιστοσύνη στον εαυτό του, ότι είναι κατά κάποιον τρόπο κάτι και τόσο λεπτή, πού σχεδόν πάντα ζη κρυφά μέσα στην καρδιά μας, και μάς φαίνεται πώς δεν έχομε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και έχομε ελπίδα στο Θεό.
Οπότε, για να φεύγης εσύ, όσο μπορείς, αυτή την μάταιη ὑπόληψι, και να εργάζεσαι με την έλλειψι εμπιστοσύνης στον εαυτό σου και με την ελπίδα στο Θεό, είναι ανάγκη να προπορεύεται η σκέψις της αδυναμίας σου, πιο πριν από την σκέψη της παντοδυναμίας τού Θεού, και πάλι αυτές οι δυο μαζί να προπορεύωνται πριν από κάθε μας πράξι.

1. Τα λόγια της Αποκαλύψεως είναι αυτά: «Να, στέκομαι μπροστά στην πόρτα και κτυπώ. Αν κάποιος ακούση την φωνή μου και μού ανοίξη την πόρτα, θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του κι αυτός μαζί μου» (3, 20).
2. Για αυτό και ο βασιλεύς Αύγαρος, αφού αναστήλωσε την αχειροποίητη εικόνα τού Κυρίου μας, πάνω στην Πόρτα της πόλης Έδεσσα, έγραψε και αυτά τα λόγια σε αυτή «Χριστέ ο Θεός, ο εις σε ελπίζων, ουκ αποτυγχάνει ποτέ» (από τον Συναξαριστή της ις’ τού Αυγούστου).

«Αόρατος Πόλεμος»
Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτη, Κεφάλαιο Γ, Μέρος 1ο

ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ-ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Εμπιστοσύνη και ελπίδα στον Θεό. Προσευχή και θάρρος (Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Ἔχεις ἀκόμη ἀνησυχίες. Πές μου, ἀπὸ ποῦ θὰ μποροῦσαν νὰ προέρχονται; Ὅλα τὰ ἐξωτερικὰ πᾶνε καλά. Ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ τὰ ἔχεις ἐπανεξετάσει καὶ τακτοποιήσει. Τὴν ἀπόφασή σου τὴν ἔχεις πάρει. Ἀπὸ ποῦ, λοιπόν, προέρχονται αὐτὲς οἱ ἀνησυχίες; Ὅλες εἶναι ἀπὸ τὸν ἐχθρό. Ὅλες. Ἀπὸ πουθενὰ ἀλλοῦ.
Τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ συμβαίνει; Μήπως σκέφτεσαι νὰ φτιάξεις τὴ ζωή σου μόνη σου, μὲ τὶς δικές σου ἱκανότητες καὶ προσπάθειες; Ἂν πραγματικὰ αὐτὸ σκέφτεσαι, σὲ συμβουλεύω ν’ ἀλλάξεις ἀμέσως γνώμη, ἀλλιῶς δὲν θ’ ἀπαλλαγεῖς ἀπό τὴ σύγχυση καὶ τὴν ταραχή.
Ἐξέτασε πάλι τὸν ἑαυτό σου ἤ θυμήσου ὅ,τι σοῦ ἔχω ὑποδείξει καὶ ὅ,τι ἔχει συμβεῖ μέσα σου σ’ ὅλη τη διάρκεια τῆς ἀλληλογραφίας μας. Θυμήσου, ἐπίσης, ποιὰ ἦταν ἡ ἔκβαση τῶν προβληματισμῶν σου γιὰ τὴ ζωή. Τέλος, δῶσε στὴν αὐτοεξέτασή σου τέτοια κατεύθυνση, ὥστε νὰ καταλήξει σὲ μιά σταθερὴ ἀπόφαση ἀμετάκλητης ἐναποθέσεως τοῦ μέλλοντός σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.
Ἀφοῦ, λοιπόν, πάρεις αὐτὴ τὴν ἀπόφαση, προσευχήσου στὸν Κύριο ὁλόθερμα. “Τὸ μέλλον μου”, πές Του, “τὸ ἀφήνω μὲ ἐμπιστοσύνη στὰ χέρια Σου. “Ὅπως ξέρεις καὶ ὅπως θέλεις, Κύριε, κατεύθυνε τὴ ζωή μου, μ’ ὅλα τὰ ἀπρόοπτα καὶ μ’ ὅλες τὶς δυσκολίες της. Ἀπὸ δῶ κι ἐμπρὸς δὲν θὰ μεριμνῶ καὶ δὲν θ’ ἀνησυχῶ πιὰ γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Μιὰ φροντίδα μόνο θὰ ἔχω, νὰ κάνω πάντα ὅ,τι εἶναι εὐάρεστο σ’ Ἐσένα”.
Ἔτσι νὰ Τοῦ μιλήσεις, ἀλλά καὶ ἔμπρακτα νὰ Τοῦ ἀποδείξεις ὅτι ἔχεις ὁλοκληρωτικὰ ἀφεθεῖ στὰ χέρια Του, ὅτι δὲν ἀνησυχεῖς γιὰ τίποτα, ὅτι ἀποδέχεσαι ἤρεμα καὶ ἀγόγγυστα ὁποιαδήποτε κατάσταση, εὐχάριστη ἤ δυσάρεστη, μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ἔχει παραχωρηθεῖ ἀπό τὴ θεία πρόνοια. Μοναδική σου μέριμνα ἂς εἶναι ἡ ἀκριβὴς τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ σὲ κάθε περίσταση.
Ὕστερ’ ἀπὸ μιά τέτοια ἐσωτερικὴ τοποθέτηση, ὅλες οἱ ἀνησυχίες σου θὰ ἐξανεμιστοῦν. Ἀνησυχεῖς γιὰ τὸν ἑαυτό σου τώρα, καθὼς θέλεις ὅλες οἱ περιστάσεις νὰ συντείνουν στὴν ἐκπλήρωση τοῦ δικοῦ σου σκοποῦ. Καὶ ἐπειδή, φυσικά, ὅλα δὲν γίνονται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά σου, ταράζεσαι καὶ στενοχωριέσαι – “Αὐτὸ δὲν ἔγινε ἔτσι, ἐκεῖνο δὲν ἔγινε ἀλλιῶς”. Ἄν, ὅμως, ἀναθέσεις τὰ πάντα στὸν Κύριο μὲ ἐμπιστοσύνη καὶ δεχθεῖς πὼς ὅ,τι συμβαίνει προέρχεται ἀπ’ Αὐτὸν γιὰ τὸ καλό σου, τότε δὲν θ’ ἀνησυχεῖς πιά καθόλου. Θὰ κοιτᾶς μόνο γύρω σου, γιὰ νὰ δεῖς τί σοῦ στέλνει ὁ Θεός, καὶ θα ἐνεργεῖς σύμφωνα μ’ αὐτὸ ποὺ στέλνει.
Κάθε κατάσταση μπορεῖ νὰ ὑπαχθεῖ σὲ κάποια θεία ἐντολή. Νὰ ἐνεργεῖς, λοιπόν, σύμφωνα μὲ τὴ σχετικὴ ἐντολή, ἐπιδιώκοντας τὴν εὐαρέστηση τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι τὴν ἱκανοποίηση τῶν δικῶν σου ἐπιθυμιῶν. Προσπάθησε νὰ καταλάβεις τί λέω καὶ ἀποφάσισε νὰ τὸ ἐφαρμόσεις. Δὲν θὰ τὸ κατορθώσεις, βέβαια, ἀπό τή μιά στιγμὴ στὴν ἄλλη. Χρειάζεται ἀγώνας γι’ αὐτό, ἀλλά καὶ προσευχή.
Ζητῶ ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ σὲ λυτρώσει ἀπὸ τὴν κατάθλιψη, ποὺ θεωρεῖς ἀφόρητη, ἀλλά μόνο ἂν αὐτὸ εἶναι σύμφωνο μὲ τὸ ἅγιο θέλημά Του καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὴ σωτηρία σου. Θὰ σὲ λυτρώσει, δίχως ἄλλο, στὴν ὥρα ποὺ πρέπει. Ὁπλίσου μὲ πίστη καὶ ὑπομονή. Βλέπουμε πόσο γρήγορα μεταβάλλονται οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς μας. Ὅλα ἀλλάζουν ἀκατάπαυστα. Ἔτσι θ’ ἀλλάξει καὶ ἡ ψυχική σου κατάσταση. Θὰ ἔρθει μία μέρα πού, ἀπαλλαγμένη πιὰ ἀπὸ τὸ πλάκωμα, θ’ ἀναπνέεις ἐλεύθερα καὶ θὰ φτεροκοπᾶς ὅπως ἡ πεταλούδα πάνω ἀπὸ τὰ λουλούδια. Πρέπει μόνο νὰ σηκώσεις μὲ ὑπομονὴ τὴν τωρινὴ δυσκολία γιὰ ὅσον καιρὸ παραχωρήσει ὁ Θεός.
Ὅταν ἡ νοικοκυρὰ βάλει μιά πίτα στὸ φοῦρνο, δὲν τὴ βγάζει ὥσπου νὰ βεβαιωθεῖ πὼς εἶναι ψημένη. Ὁ Νοικοκύρης τοῦ σύμπαντος σ’ ἔχει βάλει μέσα σ’ ἕνα φοῦρνο καὶ σὲ κρατάει ἐκεῖ ὥσπου νὰ ψηθεῖς. Κάνε ὑπομονή, λοιπόν, καὶ περίμενε. Δὲν θὰ μείνεις στὸ φοῦρνο οὒτ’ ἕνα λεπτὸ περισσότερο ἀπ’ ὅσο χρειάζεται. Μόλις εἶσαι ἕτοιμη, θὰ σὲ βγάλει ὁ Κύριος ἔξω. Ἄν, ὅμως, μόνη σου πεταχτεῖς ἔξω, θὰ εἶσαι σὰν τὴ μισοψημένη πίτα.
Πρέπει ἐπίσης νὰ σοῦ πῶ, ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη μας, ὅποιος ὑπομένει ἀγόγγυστα τὶς δυσκολίες, πιστεύοντας ὅτι τὶς παραχωρεῖ ὁ Θεὸς γιὰ τὸ καλό του, εἶναι ἰσότιμος μὲ τοὺς μάρτυρες. Αὐτὸ νὰ τὸ θυμᾶσαι πάντα, γιὰ νὰ παρηγοριέσαι.
Εἶναι ἀδύνατο νὰ ζήσεις χωρὶς συναισθήματα καὶ συγκινήσεις, ἀλλά δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ὑποκύπτεις σ’ αὐτά. Πρέπει νὰ τὰ συγκρατεῖς μὲ τὴ λογικὴ καὶ νὰ τοὺς δίνεις τὴ σωστὴ κατεύθυνση. Εἶσαι εὐαίσθητη καὶ εὐσυγκίνητη. Ἡ καρδιά σου ξεχειλίζει καὶ χύνεται μέσα στὸ κεφάλι σου.
Προσπάθησε ν’ ἀποκτήσεις αὐτοκυριαρχία. Σοῦ ἔχω γράψει ἤδη τί νὰ κάνεις: Νὰ σκέφτεσαι προκαταβολικὰ ποῦ βρίσκεται τὸ πιθανὸ ἐρέθισμα γιὰ κάθε συναίσθημα. Καί, ὅταν τὸ ἐντοπίζεις, νὰ εἶσαι σὲ ἐπιφυλακή, γιὰ ν’ ἀντιλαμβάνεσαι ὁποιαδήποτε συναισθηματικὴ ταραχὴ τῆς καρδιᾶς, ἤ νὰ κρατᾶς τὴν καρδιά σου κάτω ἀπὸ τὸν σταθερὸ ἔλεγχο τοῦ νοῦ. Χρειάζεται ν’ ἀσκηθεῖς σ’ αὐτό. Μὲ τὴν ἐξάσκηση εἶναι δυνατὸ ν’ ἀποκτήσεις πλήρη αὐτοκυριαρχία.
Ὅλα πάντως προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ ἂς στρεφόμαστε σ’ Ἐκεῖνον μὲ τὴν προσευχή. Καὶ ὅμως, γράφεις ὅτι δὲν προσεύχεσαι. Τί εἶναι τοῦτο πάλι; Μήπως ἔγινες ἄθεη; Τί πάει νὰ πεῖ δὲν προσεύχεσαι; Μπορεῖ νὰ μὴ λὲς τὶς τυπικὲς προσευχές, ἀλλά ν’ ἀπευθύνεσαι στὸν Θεὸ μὲ δικά σου λόγια καὶ νὰ Τοῦ ζητᾶς βοήθεια. “Κοίτα, Κύριε, τί συμβαίνει μ’ ἐμένα. Ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο… Δὲν μπορῶ νὰ τὰ βγάλω πέρα μόνη μου. Βοήθησέ με, πολυεύσπλαχνε!”. Νὰ Τοῦ μιλᾶς γιὰ κάθε σου ἀνάγκη, ἀκόμα καὶ τὴν πιὸ μικρή, καὶ νὰ Τὸν παρακαλᾶς γιὰ διαρκή ἐνίσχυση. Αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ πιὸ γνήσια.
Γιατί ἀκοῦς ἐκεῖνον πού σὲ ἀποτρέπει ἀπὸ τὴν προσευχή; Δὲν καταλαβαίνεις ὅτι κι αὐτὸ εἶναι δουλειὰ τοῦ ἐχθροῦ; Ναί, ἀναμφίβολα εἶναι. Ψιθυρίζει στὸ αὐτί σου: “Μὴν προσεύχεσαι!”. Καὶ μερικὲς φορές, ἀφοῦ κυριαρχήσει σ’ ὁλόκληρο τὸ σῶμα σου, σὲ ρίχνει στὸ κρεβάτι καὶ σὲ ἀποκοιμίζει. Δικά του τεχνάσματα εἶναι ὅλα τοῦτα. Μὰ ἐνῶ ὁ πονηρὸς κάνει τὴ δουλειά του, πασχίζοντας νὰ σὲ ἀποσπάσει ἀπὸ τὸ καλό σου ἔργο, πρέπει κι ἐσύ νὰ κάνεις τὴ δική σου δουλειά, ἐπιμένοντας σ’ αὐτὸ τὸ ἔργο ὥς τὸ τέλος.
Ὁπλίσου, ὅπως τόσες φορὲς σοῦ ἔχω πεῖ, μὲ θάρρος καὶ μὴν ἀκοῦς τὸν ἐχθρό. Καμιὰ προσοχὴ μὴ δίνεις στοὺς ψιθυρισμούς του. Καὶ ἐπιπλέον, θύμωσε! Θυμώνοντας ἐναντίον του, εἶναι σὰν νὰ τὸν χτυπᾶς κατάστηθα. Ἀμέσως γίνεται καπνός.
Σοῦ εὔχομαι μ’ ὅλη μου τὴν καρδιὰ νὰ βρεῖς τελικὰ τὴν εἰρήνη. Ὁ Θεὸς βοηθός!

(“Ὁ Δρόμος τῆς Ζωῆς”. Ἐκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου)

Πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό και στην Πρόνοιά Του

Όταν απαρνήσαι τον Θεό, την Εκκλησία και τα Μυστήριά της, αρνείσαι αυτή καθ’ εαυτή την ευτυχία στη ζωή σου! Στα βάσανα και στις θλίψεις της ζωής, που έτσι κι αλλιώς θα έλθουν, αισθάνεσαι αβοήθητος και πολλές φορές ότι συντρίβεσαι κάτω από το βάρος τους. Αν όμως είχες πίστι και εμπιστοσύνη στον Θεό και στην Πρόνοιά Του, θα γευόσουν την Κυρήνειο Χάρι Του που θα ελάφρυνε τους πειρασμούς. Τότε, γεμάτος ελπίδα και με την προοπτική της σωτηρίας της ψυχής σου, θα είχες τη δύναμι να ξεπεράσης κάθε δυσκολία.
Δυστυχώς, οι περισσότεροι χριστιανοί δεν έχουν ανοιχτή την πόρτα της ψυχής τους στον Χριστό. Ο Κύριος στέκεται διακριτικά και με αγάπη και ευγένεια την κτυπά. «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω» (Αποκ. 3, 20). Δεν παραβιάζει τη θέλησί σου, δεν καταργεί την ελευθερία σου. Περιμένει να Του ανοίξης, για να μπη μέσα στην καρδιά σου και κει να δειπνήσης μαζί Του· να σου αποκαλύψη τις ουράνιες δωρεές που σου ετοιμάζει· να σε μυήση στο μυστήριος της σωτηρίας σου.
Αλλά κι εσύ, να είσαι ειλικρινής και αληθινός απέναντί Του! Και τότε θ’ ανοίξουν τα μάτια της ψυχής σου και θα τα δης πλέον όλα καθαρά: και τα προβλήματα και τα βάσανα και τις δυσκολίες της ζωής. Πόσο καθαρά; Τόσο, ώστε να τα εννοήσης ως εργαλεία που αποσκοπούν στην κάθαρσι της ψυχής σου από τα πάθη και τις αδυναμίες.
Θα φρίξης με την ψευτιά και την υποκρισία, που καλλιεργούσες μέχρι τώρα, και με τον φοβερό εγωισμό και την υπερηφάνεια, που τόσα χρόνια κυβερνούσαν τη ζωή σου με τις ποικίλες εκδηλώσεις τους: θυμό, οργή, σκληροκαρδία, πείσμα, ζήλεια, φθόνο, κακία, πονηρία, μνησικακία, εκδικητικότητα, φιλοσαρκία και φιληδονία.

Δεν παραβιάζει τη θέλησί σου, δεν καταργεί την ελευθερία σου. Περιμένει να Του ανοίξης, για να μπη μέσα στην καρδιά σου και κει να δειπνήσης μαζί Του· να σου αποκαλύψη τις ουράνιες δωρεές που σου ετοιμάζει· να σε μυήση στο μυστήριος της σωτηρίας σου.

Εφ’ όσον, λοιπόν, δέχθηκες ν’ ανοίξης διάπλατα την πόρτα της ψυχής σου, θα φύγουν τα εμπόδια, θα ξεπεραστούν οι δυσκολίες, θα διαλυθούν τα σκοτάδια που δημιουργούσαν οι δαίμονες με τις κακίες τους. Και με τον πλούσιο φωτισμό που παρέχει ο Χριστός, θ’ αρχίσης αργά αλλά σταθερά να μετανοής κάθε μέρα αληθινά, να πιστεύης σωστά και να αποδεικνύης την πίστι σου με έργα μετανοίας. Συγχρόνως, θα καλλιεργήται η αληθινή αγάπη προς τον Θεό και προς τον πλησίον, χωρίς εξαιρέσεις, προτιμήσεις ή επιλογές· αγάπη προς όλους, ακόμη και προς τους εχθρούς.
Αλλά προσοχή! Μην υποτιμήσης τον αιώνιο εχθρό της ψυχής σου! Ο διάβολος θα σε κυνηγήση μέσα από την πλήξι, την ανία και τις κακές συνήθειες, για να σε τυλίξη στα θανάσιμα δίκτυα της ακηδίας. Ή θα σε αφήση για αρκετό καιρό ν’ απολαμβάνης τις δωρεές του Θεού, μέχρις ότου σε πείση ότι σου αξίζουν· ότι σε βραβεύει ο Θεός για τις αρετές σου· ότι είσαι πλέον ΚΑΤΙ! Αν καταφέρη και σε κάνη να το πιστέψης, τότε θα σε ρίξη όχι μόνο στην κρυφή οίηση, αλλά ίσως και σε πάθη ατιμίας.
Η προειδοποίησις, όμως, του λόγου του Θεού είναι σαφής: «Μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται…βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι» (Α’ Κορ. 6, 9-10). Υπάρχουν και άλλα χωρία της Καινής Διαθήκης, και ειδικά στην Αποκάλυψι, όπου γίνεται σαφής αναφορά για το ότι θα αποκλεισθούν από τη Βασιλεία του Θεού όλοι εκείνοι που έχουν σχέσι με θανάσιμες αμαρτίες, όπως π.χ. σαρκικές.
Προσοχή, λοιπόν, και προσευχή! Καμμιά εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, και απόλυτη πίστι μόνο στον Θεό και στο έργο της θείας Οικονομίας.
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ημέρα τη ημέρα ερεύγεται ρήμα, και νύξ νυκτί αναγγελεί γνώσιν», πρωτοπρεσβύτερου Στεφάνου Κ. Αναγνωστόπουλου, Πειραιάς 2017, σελ. 178-181

Εμπιστοσύνη στο Θεό!

Καθώς ανοίγουμε τά μάτια μας τό πρωί καί αρχίζει ή καινούργια ήμέρα, έρωτήματα άναπάντητα, προσδοκίες θολές, σκέψεις ζωηρές, πού προκαλοϋν ανησυχία, στροβιλίζονται στο νοϋ μας. Τι θά μάς φέρει ή καινούργια ήμερα; Θά έξασφαλίσουμε αύτά πού μάς χρειάζονται, γιά νά καλυφθούν οι άνάγκες τής οικογένειας μας; Ερωτήματα πού μάς βασανίζουν καί άτέλειωτες νυχτερινές ώρες.
Δικαιολογημένη, θά πει κανείς, ή κάποια άνησυχία. Όλοι πλέον καταλαβαίνουμε ότι διανύουμε δύσκολη περίοδο καί στή χώρα μας. Χρηματοοικονομική κρίση, φτώχεια έπικρέμαται στήν πλειονότητα τών Ελλήνων, άβεβαιότητα τών νέων γιά τό μέλλον τους, άπουσία ιδανικών, ύλιστικό πνεύμα καί πιό πολύ ή πνευματική κρίση. Έτσι καθημερινά συσσωρεύονται δυσεπίλυτα προβλήματα πού προκαλοϋν σκέψεις όλιγοπιστίας. ολιγοψυχίας, καί μερικές στιγμές καί καταστάσεις άπογνώσεως καί άπελτπσίας.
Ό Κύριός μας ’Ιησούς Χριστός, ό πάντοτε στοργικός καί συμπαθής, μάς καθησυχάζει. Μάς προτρέπει νά καταβάλλουμε άνθρωπίνως κάθε δυνατή προσπάθεια γιά τή συντήρησή μας. Νά μή χάνουμε όμως τή γαλήνη καί τήν ειρήνη τής ψυχής μας. «Μήν άπασχολεΐσθε, μάς λέγει, συνεχώς καί μόνο γιά τό σώμα σας, τί θά φάτε καί τί θά πιείτε καί τί θά φορέσετε. Ή ζωή έχει άνώτερη άξια άπό τήν τροφή καί τό ένδυμα. Ό Θεός πού σάς έδωσε τά άνώτερα, δηλαδή τή ζωή καί τό σώμα, θά σάς δώσει καί τά κατώτερα, πού είναι ή τροφή καί τό ένδυμα καί πού είναι άναγκαΐα γιά τή συντήρησή του» (Ματθ. ς' 22-33).
Καλούμαστε έπομένως όλοι μας νά μάθουμε νά άφήνουμε τούς έαυτούς μας μέ έμπιστοσύνη στά φιλάνθρωπο άγια χέρια του, γιατί Αύτός ένδιαφέρεται καί νοιάζεται γιά μάς (Α’ Πέτρ. ε’ 7). Ό Θεός δέν μένει άδρανής καί άδιάφορος στις άνάγκες μας. Είναι Πατέρας μας στοργικός. Τό έπαναλαμβάνουμε καί στήν προσευχή μας, όταν λέμε: «Πάτερ ήμών...».
Ναί, έχουμε Θεό Πατέρα παντογνώστη καί πάνσοφο. Ό Θεός μας είναι «όλος άκοή καί όλος οφθαλμός». Μας γνωρίζει καλά. Παρακολουθεί τά πάντα καί άκούει τά πάντα. Ένδιαφέρεται καί γιά τις λεπτομέρειες τής καθημερινής μας ζωής. Άφοΰ, όπως ό Κύριος μάς βεβαίωσε, έχει μετρημένες άκόμη καί τις τρίχες τοϋ κεφαλιού μας.
Έχουμε Θεό Πατέρα άλλά καί παντοδύναμο. Μέ μόνο τό λόγο του δημιούργησε τό σύμπαν ολόκληρο. «Τω λόγω τού Κυρίου οί ούρανοί έστερεώθησαν» (Ψαλμ. λβ' 6). Έχει δύναμη άπεριόριστη. Έχει έπομένως τή δυνατότητα νά μάς βγάλει άπό όποιοδήποτε άδιέξοδο. Ό δίκαιος Ίώβ μέσα στό καμίνι τής συμφοράς καί τής δοκιμασίας του κατέφυγε στον Θεό καί άναφώνησε: «Οίδα ότι πάντα δύνασαι, άδυνατεϊ δέ σοι ούδέν» (Ιώβ μβ' 2). Γνωρίζω καί πείθομαι ότι μπορείς τά πάντα, τίποτε δέν είναι άδύνατο γιά σένα. Όταν ό Θεός ένεργεΐ κατά τά σοφά καί άγαθά σχέδιά του, μέ τήν παντοδυναμία του γνωρίζει νά άνοίγει μονοπάτια καί λεωφόρους καί στά πλέον άβατα καί δύσβατα μέρη.

Η εμπιστοσύνη στον Θεό προϋποθέτει βαθιά πίστη Newsroom

---

---

Πίστη: Η εμπιστοσύνη στον Θεό προϋποθέτει βαθιά πίστη και μεγάλη αγάπη προς Εκείνον που θυσίασε τη ζωή Του για χάρη της δικής μας σωτηρίας.

Ο άνθρωπος όταν αφήσει τον εαυτό του στα χέρια του στοργικού πατέρα του, του Θεού, τότε αναπαύεται γιατί γνωρίζει ότι ο Θεός θα διαχειριστεί την ψυχή του με τον καταλληλότερο τρόπο για την πνευματική πρόοδο και προκοπή του.
Ακόμα και αν περνά δυσκολίες, χαίρεται γιατί γνωρίζει ότι τίποτα δεν είναι ικανό να τον βλάψει και να τον χωρίσει από την αγάπη του Χριστού.
Για να επιτρέψει ο Θεός να συμβεί κάτι, σημαίνει ότι έχει το σχέδιό Του για τον κάθε ένα, γι’ αυτό και ελπίζει σ’ Αυτόν και νιώθει ασφαλισμένος στο λιμάνι της ελπίδας Του.
Όταν ο άνθρωπος έχει σύμμαχο τον Θεό και αφήνεται στη θεία πρόνοια, ξεπερνάει τους κινδύνους και οποιαδήποτε μορφή απελπισίας και δεν τα βάζει με τον Θεό. Τα προβλήματα γίνονται αφορμή ο άνθρωπος να απιστεί περισσότερο προς τον εαυτό του και με περισσότερη ταπείνωση να ελπίζει στον Θεό.
Πηγή: Περιοδικό «Καθ’ οδόν», τεύχ. 41, έτος 2013 – Εκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού

«Όταν αναθέτουμε το μέλλον μας στον Θεό, Τον υποχρεώνουμε να μας βοηθήση»

«Ή εμπιστοσύνη στον Θεό έχει μητέρα την πίστη »

– Γέροντα, νιώθω μιά ανασφάλεια, εχω άγχος.
– Άσφαλίσου, βρέ παιδάκι μου, στον Θεό. Μόνον την ασφάλεια τού αυτοκινήτου ξέρεις; Τήν ασφάλεια τού Θεού δέν τήν ξέρεις;
Κάνε τόν σταυρό σου καί, πρίν κάνης οτιδήποτε, πές: «Χριστέ μου, Παναγία μου, βοήθησε με». Υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια άπό τήν εμπιστοσύνη στον Θεό; 
Όταν ό άνθρωπος εμπιστεύεται τόν εαυτό του στον Θεό, δέχεται συνέχεια άπό τόν Θεό βενζίνη «σούπερ» καί τό πνευματικό του όχημα δέν σταματάει ποτέ- τρέχει συνέχεια.
Όσο μπορείς, νά προσεχής, νά προσεύχεσαι καί νά εμπιστεύεσαι στον Θεό, καί Εκείνος θά σε βοηθήση σέ κάθε σου δυσκολία.
Απλοποίησε την ζωή σου με την απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό, για να έλευθερωθής από το άγχος και την αγωνία.
– Γέροντα, όταν μου λένε νά κάνω κάτι, ξεκινώ πάντα με έναν φόβο και έναν δισταγμό, και τελικά μπορεί από τόν φόβο μου νά μην το κάνω όπως πρέπει.
– Νά κάνης τόν σταυρό σου, καλό μου παιδί, και νά το κάνης αυτό πού σού λένε. Άν πής «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών», τόσοι Άγιοι είναι, ένας άπό αυτούς δεν θά σέ βοηθήση;
Νά μη χάνης ποτέ την εμπιστοσύνη σου στον Θεό. Μη σφίγγεσαι μέ την στενή σου ανθρώπινη λογική και βασανίζεσαι και εμποδίζεις την θεία βοήθεια. Ή εμπιστοσύνη τοϋ εαυτού σου και της εργασίας σου στον Θεό, μετά άπό την ανθρώπινη συνετή ενέργεια σου, πολύ θά σέ βοηθήση, άλλα θά βοηθήση 
και τους άλλους.
Είναι μεγάλο πράγμα ή εμπιστοσύνη στον Θεό. Μιά φορά ήταν νά μοϋ πάρουν αίμα. Ήταν τέσσερις γιατρέσσες. Έρχεται ή πρώτη, μέ παίδεψε· δέν μπόρεσε νά βρή φλέβα. Έρχεται ή δεύτερη, τά ίδια. Έρχεται ή τρίτη, πού ήταν καί ειδικευμένη σέ αυτό, τίποτε.
Εκείνη τήν ώρα περνούσε καί ή τέταρτη γιατρέσσα. Είδε πού μέ παίδευαν καί ήρθε νά δοκιμάση καί αυτή. Έκανε πρώτα τόν σταυρό της καί αμέσως βρήκε φλέβα, γιατί ζήτησε τήν βοήθεια του Θεού. Οι άλλες κατά κάποιον τρόπο είχαν εμπιστοσύνη μόνο στον εαυτό τους.
Μεγάλη υπόθεση νά αφήνεται κανείς στά χέρια του Θεού! Οι άνθρωποι βάζουν στόχους καί προσπαθούν νά τους επιτύχουν, χωρίς νά άφουγκράζωνται ποιο είναι το θέλημα του Θεού καί χωρίς νά συμμορφώνωνται προς αυτό.
Πρέπει νά αφεθούμε μέ εμπιστοσύνη στον Θεό νά κατευθύνη τά πράγματα καί έμεϊς νά κάνουμε το χρέος μας μέ φιλότιμο. Άν ό άνθρωπος δέν έμπιστευθή στον Θεό, ώστε νά εγκατάλειψη τελείως τόν εαυτό του στά χέρια Του, θά βασανίζεται.
Οί άνθρωποι συνήθως κατά φεύγουν πρώτα στην ανθρώπινη παρηγοριά καί, όταν απογοητευθούν από τους ανθρώπους, τότε καταφεύγουν στον Θεό.
Αν όμως θέλουμε να μη βασανιζώμαστε, να ζητούμε την θεία παρηγοριά, γιατί αυτή είναι καί ή μόνη αληθινή παρηγοριά. Δεν φθάνει ή πίστη[1] στον Θεό· χρειάζεται καί ή εμπιστοσύνη στον Θεό. Ή εμπιστοσύνη στον Θεό ελκύει τήν βοήθεια Του.
Ό Χριστιανός πιστεύει καί εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Θεό μέχρι θανάτου, καί τότε βλέπει καθαρά το χέρι τοϋ Θεού πού τόν σώζει.
Ό Απόστολος Παύλος λέει ότι πίστη είναι νά πιστεύουμε στά μη βλεπόμενα, όχι απλώς στά βλεπόμενα[2]. Όταν αναθέτουμε τό μέλλον μας στον Θεό, Τόν υποχρεώνουμε νά μας βοηθήση. Ή απόλυτη εμπιστοσύνη στά χέρια τοϋ Θεού έχει μητέρα τήν πίστη, με τήν οποία προσεύχεται κανείς μυστικά καί απολαμβάνει τους καρπούς της ελπίδος.
Είναι μία συνεχής προσευχή καί φέρνει θεία αποτελέσματα τήν ώρα πού πρέπει. Τότε φυσικά ο άνθρωπος ζή αγγελική ζωή καί ξεσπάει σε δοξολογία: «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ»[3]. Γιατί δ άνθρωπος μπορεί νά κάνη τήν ζωή του παραδεισένια, εάν εχη εμπιστοσύνη στον Θεό, Τόν δοξάζη γιά όλα καί δέχεται νά τόν κυβερνάη σάν καλός Πατέρας.
Διαφορετικά, κάνει τήν ζωή του κόλαση. Είναι μεγάλο πράγμα νά νιώθη δ άνθρωπος άπό τούτη τήν ζωή ένα μέρος της χαράς του Παραδείσου.
– Γέροντα, όσον άφορα στην σωματική ή τήν ψυχική υγεία, μέχρι ποιο σημείο πρέπει νά άφήνη κανείς τόν εαυτό του στά χέρια τοϋ Θεού;
– Εμπιστεύεται κανείς πρώτα τόν Θεό, καί μετά άπό τόν Θεό, θά έμπιστευθή καί τόν κατάλληλο άνθρωπο.

« Πίστη και αγάπη»

– Γέροντα, τί σχέση υπάρχει ανάμεσα στην πίστη και την αγάπη;
– Πρώτα είναι ή πίστη καί μετά έρχεται ή αγάπη. Πρέπει να πιστεύη κανείς, γιά νά άγαπάη. Δεν μπορεί νά άγαπήση κάτι πού δεν το πιστεύει.
Γι’ αυτό, γιά νά αγαπήσουμε τόν Θεό, πρέπει νά πιστέψουμε στον Θεό. Ανάλογη με την πίστη πού έχει κανείς είναι καί ή ελπίδα καί ή αγάπη καί ή θυσία γιά τόν Θεό καί τόν πλησίον.
Ή θερμή πίστη στον Θεό γεννάει τήν θερμή αγάπη προς τόν Θεό καί προς την εικόνα τού Θεού, τόν συνάνθρωπο μας.
Καί από τήν υπερχείλιση της αγάπης μας – πού δεν χωράει στην καρδιά καί χύνεται έξω – ποτίζονται καί τα καημένα τά ζώα. Πιστεύουμε πολύ, αγαπάμε πολύ.
Άν ή πίστη μας είναι χλιαρή, καί ή αγάπη μας θά είναι χλιαρή. Άν ή πίστη μας είναι θερμή, καί ή αγάπη μας θά είναι θερμή.
Ή πίστη μας πρέπει νά εχη φιλότιμο καί άπό ‘κεί ξεκινάει ό φιλότιμος αγώνας. Καί όσο αγωνίζεται κανείς φιλότιμα, τόσο αυξάνει καί ή πίστη, αυξάνει καί ή αγάπη.
Πολύ βοηθάει στον φιλότιμο αυτόν αγώνα νά σκέφτεται ό άνθρωπος τις ευεργεσίες τού Θεού. Ένας πού έχει φιλότιμο δεν σκέφτεται άν ύπάρχη ή δεν ύπάρχη Παράδεισος, άλλα αγωνίζεται, γιατί πιστεύει στον Θεό καί Τόν αγαπάει.
Ένώ ένας πού δεν έχει φιλότιμο, θά άρχίση νά σκέφτεται: «Καί γιατί νά αγωνισθώ; Άραγε υπάρχει Παράδεισος; Υπάρχει Κρίση;».
Καί όταν κανείς είναι αχάριστος, ό,τι καί νά τόν κάνης, αχάριστος θά είναι. Ό φιλότιμος καί στους πειρασμούς δοξολογεί τόν Θεό, καί σιγά-σιγά φθάνει νά εύγνωμονή συνέχεια τόν Θεό, οπότε έρχεται ή θεία αλλοίωση στην ψυχή του καί χαίρεται συνέχεια καί άγάλλεται.
Άλλος καί πειρασμούς μπορεί νά μήν έχη, άλλα μόνον ευλογίες, καί ποτέ νά μήν είναι ευχαριστημένος.
Μετά τήν αγάπη προς τόν Θεό έρχεται ή θυσία. Καί όταν ύπάρχη θυσία χωρίς ιδιοτέλεια, τότε αρχίζει κανείς νά έχη καί θεια γεγονότα. Νά κάνω μιά θυσία όχι γιά τίποτε άλλο, αλλά γιά τόν Θεό πού έφτιαξε αυτό το σύμπαν καί μας δίνει τόσες ευλογίες.
Βλέπεις, οι ειδωλολάτρες πού θεοποιούσαν τήν φύση, λάτρευαν τόν ήλιο, τά ποτάμια καί έφθαναν νά θυσιασθουν γι’ αυτή τους τήν πίστη. Αν λοιπόν εκείνοι θυσιάζονταν γιά τήν δημιουργία, πόσο μάλλον εμείς πρέπει νά θυσιασθούμε γιά τόν Δημιουργό!
Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν καί γι’ αυτό δεν θυσιάζονται. Όλη ή αδιαφορία άπό ΄κει ξεκινάει. Άλλος βρίζει τά θεία, άλλος μισοπιστεύει καί ταλαιπωρείται. Γιά νά χαίρεται πραγματικά κανείς, πνευματικά, πρέπει νά πιστεύη καί νά άγαπάη.

1. Στο σημείο αυτό ή πίστη έχει τήν έννοια της αποδοχής απλώς τής υπάρξεως του Θεού, ή όποια δέν αρκεί γιά τήν έν Χριστώ ζωή.
2. Βλ. Έβρ. 11, 1.
3. Ήσ. 6, 3.