ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΕΡΩΤΟΤΡΟΠΟΥΝ ΜΑΝΙΩΔΩΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ!

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΕΡΩΤΟΤΡΟΠΟΥΝ ΜΑΝΙΩΔΩΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ!

---

Παναγιώτης Νούνης <panagiotisnounis@gmail.com>	10 Μαρτίου 2014 - 3:19 μ.μ.
Κρυφή κοιν.: aretimaur@gmail.com
[ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ: Ο καίριος «ναρκαλιευτής», της ΚΑΙΡΟσκοπικής «θραυσματοβόλας νάρκης», τουτέστιν, συγκριτικά ερωτήματα του κ.Τσελεγγίδη περί της άκριτης  ισλαμολαγνείας των οικουμενιστών  συναδέλφων του!]               Οι Οικουμενιστές καθηγητές ερωτοτροπούν μανιωδώς αλλά και ανονήτως με τους εγχώριους ανοσαρκοδοκήτες Μωαμεθανούς! (ΜΕΡΟΣ Β΄)                                                                                                                                          του Παναγιώτη Νούνη           Πρωτού όμως συνεχίσουμε την σκληρή συγκριτική αλλά και ελεγκτική ερωτηματολογία του κυρίου Τσελλεγγίδη, θα ήθελα να σας μεταφέρω λίγα στοιχεία από το περίφημο σύγγραμμά[1] του κ.Νικόλαου Π. Βασιλειάδη που με εντυπωσίασαν από την πρώτη εξονυχιστική μελέτη! Στοιχεία τα οποία εντέχνως μας αποκρύπτουν σκόπιμα και δόλια στο ειδικό μάθημα περι Ισλάμ που διδαχθήκαμε στη Σχολή, διότι απώτερος σκοπός των θρησκειολόγων καθηγητών [2] είναι να παράγουν άλογα ανδρείκελα και μαριονέτες οικουμενιστές φοιτητές, οι οποίοι θα συνεχίσουν τους λεγόμενους διαθρησκειακούς διαλόγους και με το Ισλάμ σε λανθασμένες βάσεις, οι οποίοι θα είναι συν τοις άλλοις και υποψήφια «ταλέντα» και διάδοχοι των, στις υπο αιχμαλωσία Θεολογικών Σχολών τόσο της Ελλάδος και Κύπρου(στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα) αλλά και σε άλλες ταυτόσημες σχολές στο εξωτερικό!   Απορώ γιατί το σύγγραμμά του παραδοσιακώς θεολογούντος της αδελφότητας θεολόγων «ο ΣΩΤΗΡ», κ.Ν. Βασιλειάδη, δεν γίνεται βοήθημα και εγχειρίδιο στην ακαδημαϊκή θεολογία μας(;!)   Ωστόσο απορεί και ο ίδιος γράφοντας: «Πώς μπορούμε να συζητάμε για συνύπαρξη και καταλλαγή με το Ισλάμ,αφού το Ισλάμ δεν δέχεται τον Θεό ως πρόσωπο; Η άρνηση αυτή δεν είναι παρωνυχίδα… Για τον μουσουλμανισμό αποτελεί είδος βλασφημίας η άποψη ότι μπορούμε να μοιάσουμε με τον Θεόν. Το Ισλάμ δεν δέχεται (την) θέωση του ανθρώπου… Οι άγιοι Πατέρες, συζητώντας με το Ισλάμ, ουδέποτε εγκατέλειψαν τη θέση ότι στο Ισλάμ δεν υπάρχει σωτηρία… Ούτε αναγνώρισαν στους μουσουλμάνους ότι κατέχουν την Αλήθεια. Τέτοια αναγνώριση θα σήμαινε ότι η Εκκλησία πρέπει να σταματήσει να κηρύττει το Ευαγγέλιον πάση τη κτίσει.» Και κάπου άλλου γράφει ότι: «Ακόμη οι Πατέρες δεν δίστασαν να υπογραμμίσουν στους μωαμεθανούς γιατί δεν αναγνωρίζουν τον Μωάμεθ ως προφήτην, ότι ο «προφήτης» τους δεν είναι καθόλου «προφήτης». Και με παρρησία υποστήριξαν, ότι ο Μωάμεθ δεν κυρίευσε τον κόσμο με τη δύναμη του, αλλά με τη δύναμη του Διαβόλου!»   Άραγε στην ομοούσια Αγιοπατερική παραδοσιακή γραμμή κινούνται και οι Πατριάρχες, Αρχιεπισκόποι και Μητροπολίτες αλλά και ακαδημαϊκοί καθηγητάδες μας; Μία ταχύτατη διαδυκτιακή έρευνα θα σας πείσει για την ασύδοτη κυρίως αίρεση του «Ιεροκορανισμού», που μαστίζει τους μεταλλαγμένους «Ορθοδόξους», ρασοφόρους και μη, με ανώμαλες ορέξεις και «ερωτική» φορά προς τους κρατοθεοδοκήτες Μωαμεθανούς ισλαμιστές! [3]   Ο Θεός να βάλει το χέρι του, διότι η Οικουμενιστική παναίρεση είναι πολύ χειρότερη απ’ ό,τι παρουσιάζεται προς τα διάφορα μέσα! Η διαφορά επι αιρέσει των κακοδοξούντων κληρικών αλλά και λαϊκών «ειδικών» βρίσκεται καθ’ολοκληρίαν εντός του «ρευστού ιστού των οστών», του μυελού των οστών, και αλίμονον σε όσους πάσχουν από θεολογική «μυελική απλασία» (ανεπάρκεια εμπειρικής χαρισματικής μυστηριακής ζωής)!   Βασικά αλίμονον ακόμα και σε όσους ζούν εμπειρικά την Μυστηριακή Ζωή της Εκκλησίας και αποδέχονται a priori αμάσητα και αβασάνιστα τα όσα αιρετικά διδάσκουν Οικουμενιστές κληρικοί και λαϊκοί διότι είναι σαν να αποδέχονται ενδοφλέβια  μετάγγιση ασθενικών «κυττάρων», τουστέστιν,  κακοηθών καρκινωμένων «μυελικών μοσχευμάτων» με αποτέλεσμα τα «αρχέγονα κύτταρα» (η άδολη αρχέγονη παραδοσιακή πίστη!) μας να ασθενήσουν άχρι βιολογικού μα προπαντός ψυχικού και αιώνιου πνευματικού θανάτου![4]   Το βασικό ερώτημα όμως που θα προκύπτει λογικά από τον όλο θεολογικό στοχασμό μας θα είναι μάλλον, πώς αντιμετωπίζεται  η Οικουμενιστική ισλαμολαγνεία ή αλλοιώς «πνευματική λευχαιμία» ( ο όρος του γράφοντος) (;!)   Μα φυσικά θα απαντήσουμε ότι, η θεραπεία μας συνίσταται σε χορήγηση ειδικών «φαρμακευτικών σκευασμάτων», δηλαδή, «πνευματική χημειοθεραπεία» η οποία θεραπευτική μέθοδος υπάρχει εντός Ορθόδοξης Εκκλησία υπό θεραπευμένου αλλά και φωτισμένου ιατρού των ψυχών, και όχι αποτειχισμένων (ή αποτυχημένων) και εξωεκκλησιαστικών ψευδοταγών!     ΑΠΟΒΙΝΤΕΟΓΡΑΦΗΣΗ:   Στο προηγούμενο Α΄μέρος του δοκιμίου μας, έχουμε παραθέσει τα πρώτα καίρια συγκριτικά ερωτήματα του δογματολόγου της Θεολογικής Σχολής, δασκάλου μας κ.Δημητρίου Τσελεγγίδη και σε οργανική συνάφεια, συνεχίζουμε να εξοπλίζουμε τις αφοπλισμένες σκέψεις μας με τις κοφτερές αλλά και γόνιμες εκφράσεις/απορίες του προς γνώση και ενημέρωση μας, εναντίον της συμβατικής υποκρισίας των συναδέλφων του και κυρίως στο υποκριτικό ακαδημαϊκό κατεστημένο, που θέλει να εφαρμόσει θεσμικά εντός του Θεολογικού τμήματος μας, το απρόσωπο αυτό τέρας του μεταπατερικού (sic) και θρησκειολογικού, ομολογιακού Ισλαμισμού!   Απορεί ο κύριος καθηγητής μας:   5ον «Τι θα λέγανε για μας στον Χριστό άραγε, οι νεομάρτυρες της Τουρκοκρατίας; Μήπως θα μας επαινέσουν αν θα φιλοξενούμε θεσμικά, στο σπίτι μας, εδώ στο τμήμα μας δηλαδή, τους αρνητές της Θεότητας Του Χριστού για την οποία εκείνοι πέθαναν με μαρτυρικό τρόπο από τους Μουσουλμάνους;   6ον Με τέτοιες ενέργειες μας μπορούμε να υποστηρίζουμε σοβαρά, ότι θεολογούμε και δεν τεχνολογούμε τραγικά;   7ον Φρονούμε τελικώς τα Του Θεού ή τα των ανθρώπων;   8ον Αλλά μήπως καλούμαστε στην πράξη να συμβάλλουμε σαφώς κατά Του Χριστού, εμείς που γνωρίζουμε και διδάσκουμε τις Βιβλικές αλήθειες οι οποίες μιλούν ξεκάθαρα για Αντίχριστο πνεύμα; Γιατί στις επιστολές του Ευαγγελιστού Ιωάννη, έτσι διαβάζουμε [5]: «ὅτι πολλοὶ πλάνοι εἰσῆλθον εἰς τὸν κόσμον, οἱ μὴ ὁμολογοῦντες Ἰησοῦν Χριστὸν ἐρχόμενον ἐν σαρκί· οὗτός ἐστιν ὁ πλάνοςκαὶ ὁ ἀντίχριστος. βλέπετε ἑαυτούς, ἵνα μὴ ἀπολέσωμεν ἃ εἰργασάμεθα, ἀλλὰ μισθὸν πλήρη ἀπολάβωμεν.  πᾶς ὁπαραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεὸν οὐκ ἔχει· ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱὸν ἔχει. εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε·  ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς.»   9ον Θα αποσιωπήσουμε αυτές τις Βιβλικές αλήθειες της πίστεως μας;  Ή μήπως θα τις αντιπαραβάλλουμε επιστημονικώς αναπόφευκτα σε θεολογικό διάλογο μέσα στο ίδιο το σπίτι μας;   10ον Προσφέρεται η ιστορική συγκυρία για κάτι τέτοιο ή διακυβεύεται η θρησκευτική χρονική, αλλά και εθνική μας ακόμη, ειρήνη; Το πρόβλημα μπορεί να πάρει διεθνείς διαστάσεις με απρόβλεπτες συνέπειες τις οποίες κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα, ούτε να αποκλείσει ούτε όμως και να αποτρέψει…! (συνεχίζεται)     Αντί επιλόγου:   Αναφέρει με θεολογικοκοινωνιολογική ακρίβεια ο κ.Βασιλειάδης Νικόλαος και τα εξής αξιοπρόσεκτα: «Η Δύση πιστεύει ότι διά του διαλόγου με το Ισλάμ διαλύονται οι παρανοήσεις, υποχωρούν οι εντάσεις, εδραιώνεται η εμπιστοσύνη, επιτυγχάνεται δε έτσι και η βελτίωση των συνθηκών διαβιώσεως των Χριστιανών, που ζούν σε Ισλαμικές χώρες. Δυστυχώς όμως τα γεγονότα βεβαιώνουν ότι η κατά τα άλλα δίκαιη αυτή απαίτηση των Ευρωπαίων, αποδεικνύεται χίμαιρα! Διότι οι βάναυσες παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, μάλιστα δεν των Χριστιανών συνεχίζονται σε όχι λίγα Ισλαμικά κράτη. Ενώ δε άρχισε σε πρώτη φάση η ανάπτυξη ισλαμικών σπουδών στο δυτικό κόσμο, δεν παρατηρείται κάτι αντίστοιχο, δηλαδή και η ανάπτυξη χριστιανικών σπουδών, στις ισλαμικές χώρες.»[6]     Υστερόγραφο:    Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξς'.[7]     ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:   [1] Νικολάου Π. Βασιλειάδη, Ορθοδοξία- Ισλάμ και Πολιτισμός, Έκδοση Γ΄, Αδελφότης Θεολόγων «ο Σωτήρ»,Αθήνα-Νοέμβριος 2001, σσ.346.     [2] http://blogs.auth.gr/ziaka/author/ziaka/   [3] Πρωτ. Άγγελου Αγγελακόπουλου, Άρθρο: «Διαστρεβλώσεις θέσεων τῶν Ἁγίων Νεκταρίου Πενταπόλεως, Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου καί Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ἀπό τούς οἰκουμενιστές καί τούς ἀποτειχισμένους ζηλωτές», […] Ἡ ἀναφορὰ στὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ καὶ στὸ διάλογό του μὲ τοὺς Μουσουλμάνους, ποὺ ἔγινε λόγῳ τῆς αἰχμαλωσίας του καὶ ὄ­χι ἀπὸ ἀφελῆ ἢ διπλωματικὴ διάθεση συνδιαλλαγῆς, ἀποτελεῖ ἐπί­σης «αὐτεπίστροφον βλῆμα» κατὰτῆς σημερινῆς οἰκουμενιστικῆς πρακτι­κῆς. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος σὲ ἐπίσκεψή του στὸν Μουσουλμᾶνο Πρόεδρο τῆς Coca-Cola κ. Μουχτὰρ Κέντ, ἀναφερόμενος στοὺς δια­θρησκεια­κοὺς διαλόγους, ἀφοῦ ἀπαξίωσε τὶς θεολογικὲς διαφωνίες ὡς κατὰ κανόνα ἄκαρπες, εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Ἔχω ἕνα μικρὸ ἐν­θύμιο - μικρὸ ἀλλὰ καὶ μεγάλο· ἐνθύμιο στὴ Δάφνη καὶ τὸν Μουχτάρ. Εἶναι τὸ ἅγιο Κοράνιο, τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν Μουσουλμάνων ἀδελφῶν μας»[1][16]. Πῶς εἶναι δυνατόν, λοιπόν, νὰ παραβάλλει τὴν ἰδική του δι­πλωματία μὲ τὴν εἰλικρίνεια καὶ τὴν παρρησία τοῦ ἁγίου Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν ἀπολύτως ἀληθὴς διαλεγόμενος πρὸς τοὺς Μουσουλ­μάνους;[…] http://anavaseis.blogspot.com/2012/11/blog-post_7523.html   [4] «Ο Οικουμενιστής ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ Βαρθολομαίος ΔΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΚΟΡΑΝΙΟ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ COCA COLA ! ΚΑΙ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ! ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΤΑ 3'50'' Η Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου (με ελληνικούς υπότιτλους) στην εκδήλωση της Coca-Cola Enterprises Inc. στην Ατλάντα της Τζώρτζια ΗΠΑ στις 29 Οκτωβρίου 2009» https://www.youtube.com/watch?v=fIwdL2IZ3cY&feature=player_embedded     [5] Ιωάννου Β΄1, 7-11.     [6] Νικ. Π. Βασιλειάδη, ένθ’ ανωτ., σελ. 322.     [7] Αποκάλυψη Ιωάννου, 13, 18. ΠΗΓΗ: http://apologitikaa.blogspot.com/2014/03/blog-post_10.html

Ο ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΠΟΛΕΜΟΣ: ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗΣ

ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΙΑΒΡΩΣΕΩΣ

τον π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Στιγμιότυπο από τη Ζ' Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη (Αλίαρτος 1995)

      Υπάρχει μια αντίληψη μεταξύ θεολόγων, πως η προσέγγιση των αιρέσεων και της παραθρησκείας πρέπει να γίνει με θρησκειολογικό μάτι και με την προοπτική ενός ερευνητού. Πρέπει να παρουσιάζονται τα πράγματα «αντικειμενικά», δηλαδή χωρίς ο «ερευνητής» να παίρνει θέση. Με άλλα λόγια, χωρίς να «πατάει» πουθενά και χωρίς να «μετράει» τίποτα, Αφού δεν υπάρχει καθόλου «μέτρο». Το να παίρνει κανείς θέση, το να κρίνει και να συγκρίνει, αυτό πλέον είναι αντιπαράθεση, που σημαίνει αυτόματα «ιδεολογικοποίηση» της χριστιανικής πίστης, δηλαδή θανάσιμο αμάρτημα!

Και αν μεν οι θεολόγοι αυτοί θεολογούν για τον εαυτό τους, εκλαμβάνοντες τη θεολογία ως τον περί Θεού ανθρώπινο λόγο, και ταυτίζοντάς την με τη θρησκειολογία, δική τους υπόθεση. Αν όμως έχουν ταχθεί να εκπαιδεύσουν τους δασκά­λους των δικών μας παιδιών και τους κατηχητές τους δικούς μας, αν εκείνοι καλούνται να γράψουν τα διδακτικά βιβλία του μαθήματος των θρησκευτικών, ή αν εκείνοι προσδιορίζουν το δικό μας ποιμαντικό πρόγραμμα και τις προ-τεραιότητές του, τότε το πράγμα αλλάζει.

Ζούμε σε εποχή, που εκατοντάδες αιρέσεις και παραθρησκευτικές ομάδες απειλούν το πνευ­ματικό μας φρόνημα και καταφέρνουν να μας περνούν εξωχριστιανικές αντιλήψεις, που ακυρώ­νουν το μήνυμα της εν Χριστώ ελπίδας, ως ορθόδοξες χριστιανικές αντιλήψεις. Αποτέλεσμα: φέρουν σύγχυση και αβεβαιότητα σε χιλιάδες νέ­ους. Το κήρυγμα για τη μετενσάρκωση, λόγου χάρη, που ακυρώνει την εν Χριστώ ελπίδα της αναστάσεως, κηρύττεται σήμερα από πολλές ομάδες ως χριστιανική διδασκαλία και ως μονα­δική δυνατότητα «να ξαναβρεί η Εκκλησία την πρώτη της λαμπρότητα» ! (Θεοσοφία).

Η Ορθόδοξη Θεολογία και η 'Ορθόδοξη ποι­μαντική πρέπει να δεχθούν αυτή την πρόκληση και να προσφέρουν τη λύση σε θεολογικά προ­βλήματα, που ίσως δεν είχαν τεθεί πιο πριν. Αν πούμε δεν το κάνουμε αυτό, γιατί ιδεολογικοποιούμε την πίστη, γινόμαστε προδότες της αποστολής μας και ανοίγουμε διάπλατα τις πόρτες, για να μας πουν να εγκατασταθούν στο δικό μας χώρο εκείνοι που εξισώνουν τον Ιησού Χρι­στό με τον Αδάμ, τον Μελχισεδέκ, τον Αβραάμ, τον Μωυσή, τον Ιησού του Ναυή, τον Βούδα, τον Κρίσνα, τον Ζοροάστρη, τον γκουροΰ Σάϊ Μπάμπα, τον Μούν, τον Δώριζα κ.ο.κ.

Ό­λοι όσοι πιστεύουν τα παρόμοια, είναι οπαδοί της μετενσάρκωσης.

Το πρόβλημα του σταθερού σημείου αναφοράς, του μέτρου, με το οποίο οι νέοι μας θα μπορέσουν να «μετρήσουν» κάθε τι νέο που τους προσφέρεται, με απασχόλησε σοβαρά, όταν έγραφα το βιβλίο «Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Εποχή», που εκδόθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης. Δεν το έγραψα με το κίνητρο ενός ερευνητή, αλλά με βάση την ποιμαντική φροντίδα. Το ίδιο έκανα, όταν έγραφα και το «εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων», που κι' αυτό εκδόθηκε στην Πρέβεζα.

Προσπάθησα να προσφέρω όλες τις πληροφο­ρίες, που ήταν απολύτως απαραίτητες για την κατανόηση του προβλήματος του αποκρυφισμού, του γκουρουϊσμού, του νεοσατανισμού κ.ο.κ. Ό­μως δεν καταπιάστηκα με λεπτομέρειες, που θα μπορούσαν να κινήσουν την περιέργεια του νεαρού κυρίως αναγνώστου, που θα τον έσπρωχνε στην άμεση εμπειρία του αποκρυφιστικού χώρου. Κάτι τέτοιο θα εσήμαινε ανευθυνότητα ποιμένος. Κατεβλήθη ακόμη φροντίδα να ερευνηθούν τα αποκρυφιστικά φαινόμενα με την ίδια αντικειμε­νικότητα, χωρίς να υποτιμάται το δαιμονικό στοιχείο, αλλά και χωρίς να διαβολοποιείται το παν, ώστε να ασκείται πνευματική τρομοκρατί­α, όπως δυστυχώς γίνεται σε μερικούς χώρους κοντά σε μας.

Θεωρήσαμε απαραίτητο να προσφέρομε το ασφαλές πνευματικό έδαφος, ώστε ο νεαρός αναγνώστης να μπορέσει να σταθεί, για να αξιο­λογήσει τον αποκρυφιστικό χώρο, τις αρνητικές προεκτάσεις και τους σοβαρώτατους κινδύνους του αποκρυφισμού, του γκουρουϊσμού και των χιλιάδων παραφυάδων της λεγομένης «Νέας Εποχής».

Μείναμε κατάπληκτοι, όταν θεολόγος, συγ­γραφέας βιβλίου για το μάθημα των θρησκευ­τικών στα Λύκεια, με πολύ άνεση και απόλυτη ανευθυνότητα προσπάθησε με «επιχειρήματα», που τον εκθέτουν, να αποδυναμώσει την στρα­τηγική και το περιεχόμενο του βιβλίου «Απο­κρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Εποχή». Δεν αναφέρουμε το όνομά του, γιατί αυτό δεν έχει σημασία, μια και πρόκειται για τάση ενός κύ­κλου «θεολόγων-ελίτ», που αρέσκονται να χρησιμοποιούν τον τίτλο όχι του ποιμένα ή του ορθοδόξου διδασκάλου του θρησκευτικού μαθή­ματος, αλλά του «ερευνητού» και του «αντικειμενικού μελετητή», που παίρνει τη θέση του «παρατηρητή» και του θρησκειολόγου, υποστη­ρίζοντας πως το πρόβλημα της παρουσίας των αιρέσεων είναι όπως ακριβώς και η πρόκληση των παθών, και επομένως δεν τίθεται ζήτημα αντιπαραθέσεως με τις χριστιανικές θέσεις, για­τί αυτές δεν μπορούν να ιδεολογικοποιηθούν.

Όλα αυτά, λέγει η άποψη αυτή, είναι καθαρά θέμα μεθοδείας του διαβόλου, όπως ακριβώς τα πάθη· τι ζητάει εδώ η αντιπαράθεση;

Το ότι σήμερα το φρόνημα της «Νέας Εποχής» απειλεί να διαβρώσει το δικό μας χρι­στιανικό φρόνημα και να επιβάλει την άποψη πως δεν υπάρχει διάκριση θρησκειών ως προς την ουσία, ως προς τον σκοπό ή την προέλευ­ση, πως όλες έχουν την πηγή τους στην «Πα­γκόσμια Λευκή Ιεραρχία» και πως ο Χριστός ήταν μέλος της, όπως και ο Βούδας, ο Κρίσνα και οι σύγχρονοι Αβατάρ της παραθρησκείας, αυτό δεν μας συγκινεί.

Το ότι υποστηρίζεται πως υπάρχουν πολλοί «ατραποί» που οδηγούν στον ίδιο σκοπό και πως αυτό δεν γίνεται κατανοητό από όλους, αλλά μόνο από όσους βρίσκονται στο ανάλογο «εξελικτικό επίπεδο» της «Εποχής του Υδροχόου», αυτό δεν μας ανησυχεί.

Ήδη υπάρχουν σήμερα ακαδημαϊκοί δάσκα­λοι και θεολόγοι, που μιλούν με ενθουσιασμό γι' αυτές τις φρικτές οργανώσεις και συμμετέχουν στο διαβρωτικό τους έργο. Δεν είναι λοιπόν μό­νο εκείνοι που το «παίζουν» «ερευνητές» και «αντικειμενικοί παρατηρητές», όχι βέβαια από τη θέση του χριστιανού, αλλά του «επιστήμονα», του «θρησκειολόγου» κ.ο.κ.

Υπάρχουν ήδη περιπτώσεις φοιτητών θεολο­γίας που στάλησαν σε αναζήτηση «υλικού» για την παραθρησκεία, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους και να ηγηθούν αποκρυφιστικών ομάδων. Άλλες πάλι αποκρυφιστικές ομάδες έστειλαν στελέχη τους να σπουδάσουν θεολογία, για να μπορούν ύστερα πιο άνετα να υποστηρίζουν, πως το μήνυμα των ομάδων συμ­φωνεί με την εν Χριστώ ελπίδα και δεν είναι αντίθετο με αυτή.

 Ανώτατο στέλεχος φρικτής παραθρησκευτικής ομάδας, με την οποία ασχο­λήθηκαν τα περιοδικά ΤΙΜΕ και SPECIAL, που αποδεσμεύθηκε και επανεντάχθηκε στην Ορθοδοξία, μας πληροφόρησε, πως ο αρχηγός της κί­νησης αυτής στη χώρα μας προέρχεται από θε­ολογική μας σχολή. Δύο γονείς που έχασαν την ταλαντούχα κόρη τους σε αποκρυφιστική οργά­νωση μας πληροφόρησαν, πως στην Κρήτη το παράρτημά της διευθύνουν απόφοιτοι Θεολογικής μας Σχολής.

 Αυτοί είναι γνήσιοι καρποί των αντιλήψεων, που υπάρχουν στους θεολογικούς κύκλους, για τους οποίους μιλήσαμε και οι οποίοι αποτελούν το τρίτο μέτωπο της απολογητικής διακονίας μας.

 Το πρώτο αφορά την εναντίον μας πολεμική από μέρους των αιρέσεων και της παραθρησκείας.

 Το δεύτερο έχει να αντιμετωπίσει την σε βά­ρος του έργου μας κριτική του κόσμου τούτου.

Το τρίτο μέτωπο είναι το πιο επικίνδυνο· το πιο δύσκολο. Γιατί έχει να αντιμετωπίσει την πολεμική που γίνεται εναντίον της απολογη­τικής, από ανθρώπους μέσα στην Εκκλησία, από παράγοντες που προσδιορίζουν ή και επηρεάζουν βασικούς τομείς στη θρησκευτική διαπαιδαγώγη­ση του λαού μας και ιδιαίτερα της νεότητας. Είναι άνθρωποι που εξουδετερώνουν εμπόδια και προετοιμάζουν το δρόμο για την εισβολή των αιρέσεων και της παραθρησκείας μέσα από τα επίσημα κανάλια, που όφειλαν να τίθενται στη διάθεση της απολογητικής της Εκκλησίας, αντί να την αποδυναμώνουν και να ακυρώνουν το έργο της. Εννοώ το χώρο της εκπαιδεύσεως και των τριών βαθμίδων.

Πιστεύω πως ήλθε ο καιρός να μιλήσουμε ανοιχτά για το θέμα αυτό.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ   τεύχος 15